บทที่ 565 แสร้งทำตัวน่าสงสาร คุกเข่ายอมรับผิด

จางเผิงเฉิงกดปีกหมวกลงต่ำ เดินผ่านตลาดสดอันจอแจวุ่นวายในย่านเมืองเก่า ราวกับไฮยีนาที่ได้กลิ่นซากเน่าเปื่อย

กลิ่นคาวเหม็นจากแผงขายปลาพุ่งเข้าจมูกไม่หยุด ทว่าเขากลับดูเหมือนไม่ได้กลิ่น ฝีเท้ายังคงเดินต่อไปตามตลาดสดมุ่งลงใต้ เมื่อถึงทางเข้าถนนเก่าจึงเลี้ยวไปทางตะวันตก

เดินไปได้ราวสองร้อยกว่าเมตร

อาคารเก่าหกชั้นสีเทาหม่น ซึ่งผนังด้านนอกร่อนหลุดไปกว่าครึ่ง ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของจางเผิงเฉิง

ที่นี่คืออาคารพักอาศัยสำหรับครอบครัวเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนเก่า