บทที่ 566 ท่าทีของหญิงชรา ลูกหลานย่อมมีวาสนาของตนเอง

จางเผิงเฉิงคุกเข่าอยู่บนพื้นซีเมนต์แข็งกระด้าง ร้องไห้ฟูมฟายทั้งน้ำตา เขาร้องไห้อย่างเจ็บปวดไปพลาง ใช้เข่าทั้งสองข้างถูพื้นอย่างแรงเพื่อขยับตัวไปข้างหน้าพลาง ก่อนยื่นมือทั้งสองออกไปหมายจะกอดขาของเฉินฟาง

“จะทำอะไร?! แกจะทำอะไร!”

ป้าซูตาไวมือไว ก้าวเข้ามาขวางหน้าเฉินฟางราวกับหอคอยเหล็ก กาน้ำพลาสติกสำหรับรดดอกไม้ในมือดันเข้ากับหน้าผากของจางเผิงเฉิงโดยตรง ก่อนตวาดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

“มีอะไรก็ยืนพูดดี ๆ อยู่ตรงนั้น! อย่ามาบีบน้ำตาแสร้งทำตัวน่าสงสารตรงนี้! คิดจะใช้แผนทรมานตัวเองเรียกความสงสารหรือไง?!”

จางเผิงเฉิงถูกดันจนต้องหดตัวถอยหลัง ในใจสาปแช่งบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของหญิงปากร้ายจอมยุ่งคนนี้ไปทั่ว แต่บนใบหน้ายังคงรักษาท่าทางสำนึกผิดและเสียใจเอาไว้ เขาเงยหน้ามองเฉินฟาง ก่อนเริ่มพร่ำคำพูดขายความน่าสงสารที่ตนบรรจงแต่งขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน