บทที่ 567 รุมกระทืบจางเผิงเฉิง

“ฉิบหาย!”

หางตาของจางเผิงเฉิงเหลือบเห็นเงาดำก้อนนั้น เขาตกใจจนขนทั่วร่างลุกชัน หนังศีรษะชาวาบ!

เมื่อมนุษย์ตกอยู่ในความหวาดกลัวขั้นสุดขีด สัญชาตญาณย่อมเอาชนะเหตุผล เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะร้องขอความช่วยเหลือ ร่างกายกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างทุลักทุเลโดยไม่รู้ตัว!

“เอี๊ยด... โครม!”

พร้อมกับเสียงยางบดถนนอันแสบแก้วหู รถสามล้อการเกษตรหักพวงมาลัยสวนทางอย่างรุนแรง ณ จุดที่อยู่ห่างจากตำแหน่งซึ่งจางเผิงเฉิงยืนเมื่อครู่ไม่ถึงครึ่งเมตร หัวรถกระแทกเข้ากับเสาไฟฟ้าขึ้นสนิมริมถนนอย่างหนัก พลั่วและอีเต้อหลายเล่มในกระบะหลังสั่นกระทบกันดังโครมคราม