บทที่ 568 ข่มขู่

สถานีตำรวจเฉิงกวน ห้องไกล่เกลี่ยชั้นหนึ่ง

หวังเหล่าเอ้อร์ ชายที่ดูซื่อ ๆ ทึ่ม ๆ และเป็นคนที่ถูกจางเผิงเฉิงกัดเนื้อหลุดไปหนึ่งชิ้นตรงสี่แยก เวลานี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็ก มือที่บาดเจ็บได้รับการพันแผลอย่างง่าย ๆ แล้ว เขามองตำรวจซึ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าตึงเครียด พลางกล่าวถ้อยคำชุดเดิมซ้ำไปซ้ำมา

“คุณตำรวจครับ พวกเราเป็นคนจากชนบทที่เข้ามาทำงานจริง ๆ นะครับ พ่อหนุ่มคนนั้นข้ามถนนไม่ดูรถ พี่ใหญ่ของผมก็แค่พูดเขาไปสองประโยค แต่เขาเข้ามาถีบพี่ใหญ่ของผมทันทีเลยนะครับ! มือผมนี่ คุณดูสิครับ เนื้อแทบถูกเขากัดหลุดออกมาแล้ว!”

ตำรวจหนุ่มผู้รับผิดชอบบันทึกคำให้การขมวดคิ้ว ใช้ปากกาลูกลื่นเคาะสมุดบันทึกสองครั้ง ก่อนตำหนิอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

“ถึงเขาจะเป็นฝ่ายลงมือก่อน พวกคุณก็เลือกอดทนแล้วแจ้งตำรวจให้จัดการได้! ตอนนี้เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ใครสอนให้พวกคุณทะเลาะวิวาทกับคนอื่นกลางถนน?”