บทที่ 594 ถนนรกร้างชานเมือง ความอ่อนโยนของยมทูต

เมื่อเห็นรถโดยสารขนาดกลางสีขาวเขียวคันนั้นพ่นควันดำ เลี้ยวผ่านหัวมุมถนนแล้วหายลับไปจากสายตาอย่างสมบูรณ์

อาฮุยที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับของรถซีอาลี่ก็ร้อนใจจนแทบคลั่ง ส่วนอาเซินที่เกาะประตูรถอยู่กลับเหนียวแน่นราวกับแผ่นยาง ลากอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือ

“ไอ้เวร! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!”

อาฮุยเดือดดาลสุดขีด เขาผลักประตูรถออกอย่างแรงจนกระแทกไหล่อาเซินดัง “โครม” จากนั้นก็พุ่งตัวออกมาจากรถตามแรงผลัก ยกเท้าที่สวมรองเท้าหนังขึ้น แล้วเตะเข้าใส่ท้องของอาเซินอย่างเต็มแรง!

“โอ๊ย—!”