บทที่ 595 ถอดหน้ากาก เผยเจตนาฆ่า

ลมหนาวในเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติพัดกรูลงมาตามหุบเขา พัดต้นหญ้าแห้งสูงกว่าครึ่งตัวคนจนเกิดเสียงประหลาดดัง “ซ่า ๆ”

เมื่อวานเพิ่งมีฝนตก ถนนดินสายนี้ที่มุ่งเข้าสู่ภูเขาจึงกลายเป็นโคลนเละเทะไปนานแล้ว มีหลุมโคลนใหญ่เล็กกระจายอยู่ทั่วทุกแห่ง

จางเผิงเฉิงเดินนำหน้า ก้าวขาลึกบ้างตื้นบ้างลงไปในหลุมโคลน โจวฮุ่ยเดินตามหลังอย่างระมัดระวัง รองเท้าพื้นหนาสีขาวที่เธอเปลี่ยนมาใส่เป็นพิเศษเพื่อไปตรวจครรภ์ในนคร เพียงเดินไปไม่กี่ก้าวก็เปรอะเปื้อนดินโคลนสีเหลืองเต็มไปหมด หนักราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว

ยิ่งเดินลึกเข้าไปโดยรอบก็ยิ่งรกร้าง นอกจากอีกาสองสามตัวที่บินขึ้นจากกิ่งไม้แห้งเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่เห็นแม้แต่สิ่งมีชีวิตที่หายใจได้สักตัว

เดินไปประมาณสี่ห้าร้อยเมตร เมื่อเลี้ยวผ่านหุบเขาแห่งหนึ่ง