บทที่ 104 ความฝันในอดีตเหลือเพียงเลือนราง

เมื่อหวังหยางถูกนำมาอยู่เบื้องหน้าของเซี่ยซิงหาน เซี่ยซิงหานกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้อย่างไม่แสดงอาการใดๆ ผมสลวยยาวสยายอยู่ด้านหลัง ใช้ริบบิ้นผ้าไหมสีม่วงอ่อนมัดไว้เบาๆ เสื้อแขนแคบสีม่วงอ่อน ถุงเท้าผ้าไหมสีขาว หว่างคิ้วเพิ่งจะถูกแต่งแต้มอย่างแผ่วเบาด้วยดินสอเขียนคิ้วหินราคาแพงที่ผลิตจากหนานตูในลักษณะที่แทบจะมองไม่เห็น ให้ความรู้สึกที่อ่อนหวานนุ่มนวลและเกียจคร้าน

หวังหยางไม่เคยเห็นเซี่ยซิงหานในมุม “สบายๆ” เช่นนี้มาก่อน อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

“คุณชายหวังมาแล้ว เชิญนั่งเจ้าค่ะ” เซี่ยซิงหานเหมือนเพิ่งจะสังเกตเห็นหวังหยาง มือเรียวงามยื่นออกมา ผายมือเชิญนั่งอย่างเหมาะสม

“อ้อ ดีๆ” หวังหยางได้สติ พยักหน้าขอบคุณ เผยท่าทีที่ดูทื่อๆ อยู่บ้าง

เซี่ยซิงหานเห็นปฏิกิริยาของหวังหยาง ดวงตาดั่งดาวก็เป็นประกายขึ้นมา