บทที่ 103 น่าเสียดายยิ่งนัก

หลิ่วเฉิงแน่นอนว่าไม่ได้มีเพียงเหตุผลเดียวนี้เท่านั้น เขายังคำนึงถึงว่าปาตงหวังทรงทำอะไรตามอำเภอใจ การกระทำตามอำเภอใจ จดหมายของพี่ชายที่ยื่นเข้าไปนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะจมหายไปในทะเล แล้วดูจากท่าทีขององค์ชายในวันประลองวิชา ดูเหมือนจะทรงชื่นชมหวังหยางอยู่ไม่น้อย ทั้งยังต้องพึ่งพาหวังหยางในการกดราคาข้าวสาร หากถึงตอนนั้นทรงมีพระประสงค์จะลำเอียงเข้าข้าง แล้วจะทำอย่างไร?

แล้วหวังหยางแม้จะเป็นตัวปลอม แต่หลิวเจา จงรุ่ย ล้วนเป็นบัณฑิตขุนนางที่แท้จริง บัณฑิตขุนนางช่วยคนปลอมแปลงทะเบียนบ้าน เรื่องนี้จะเล็กจะใหญ่ก็ได้ หากเป็นช่วงก่อนการตรวจสอบทะเบียน บางทีอาจจะยังไม่นับว่าเป็นเรื่องอะไร บัดนี้แม้กฎหมายทะเบียนบ้านจะเข้มงวด แต่คนทั้งสองนี้เพียงแค่ช่วยลงทะเบียนชั่วคราว ยังไม่สามารถนับได้ว่าเป็นการปลอมแปลงโดยสิ้นเชิง หากมีเจตนาจะปล่อยปละละเลย ก็ปล่อยผ่านไปอย่างง่ายดาย ก็ไม่มีผู้ใดจะหาเรื่องได้

ทางที่ดีที่สุดคือการเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล ให้องค์ชายจำต้องจัดการ จะอยากลำเอียงก็ลำเอียงไม่ได้

หลิ่วเฉิงไม่ได้มีความแค้นเคืองต่อหลิวเจาหรือจงรุ่ย แต่เขาต้องการจะช่วยพี่ชายให้ได้ตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนหลวง ดังนั้นจึงถือโอกาสใช่พอดี อาศัยเรื่องนี้มาล้มหลิวเจา แต่เขารู้นิสัยของพี่ชายดี ดังนั้นจึงไม่ได้เปิดเผยความคิดนี้ออกมา แต่กลับเปลี่ยนเป็นคำพูดอีกชุดหนึ่ง:

“มิสู้รออีกวันหนึ่ง รอให้ถึงวันที่เรือข้าวสารมาถึงจิงโจว ถึงตอนนั้นวังจะจัดงานเลี้ยงใหญ่ เรื่องการขนส่งข้าวสารก็เสร็จสิ้น พวกเราจะเปิดโปงหวังหยางต่อหน้าธารกำนัล หนึ่งคือสามารถอยู่ต่อหน้าองค์ชายและเหล่าบัณฑิตขุนนาง ชี้แจงเรื่องนี้โดยตรง แยกแยะถูกผิด สองคือยังเป็นการแสดงให้เห็นว่าตระกูลหลิ่วแห่งเหอตงของเราเผชิญหน้ากับเขาอย่างซึ่งๆ หน้า มิใช่การวางแผนอยู่เบื้องหลัง ลอบทำร้ายผู้อื่น”