บทที่ 106 คดีเก่า

คืนวันที่สอง ในสวนของจวนเจียวเจิ้งมีกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย ขาของกวางตัวหนึ่งถูกเสียบอยู่บนเตาย่าง คนสองคนผลัดกันหมุนอย่างรวดเร็วไม่หยุดหย่อน มีน้ำมันที่ผสมด้วยเหล้าปรุงอาหารหยดลงมาเป็นระยะๆ ทำให้ไฟจากไม้โอ๊คด้านล่างส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ ข้างเตาย่างมีเตาย่างเหล็กสี่เหลี่ยมตั้งอยู่ มีสองชั้น ด้านล่างวางถ่านไม้ บนตะแกรงย่างเนื้อสันในของกวางที่หมักด้วยต้นหอมขาว เกลือ และซอสเต้าเจี้ยว ถัดไปทางซ้ายของเตาย่างมีโต๊ะอาหารจานกลมขนาดใหญ่วางอยู่ บนนั้นเรียงรายไปด้วยเนื้อหัวกวางที่หั่นเป็นชิ้นกว้างสองนิ้ว มีทั้งหนังและเนื้อติดอยู่ข้างๆ เนื้อมีน้ำจิ้มที่ทำจากซอสเนื้อหมูสูตรพิเศษ นี่เป็นวิธีการกินที่นิยมในหมู่ชาวเผ่าเชียงก่อน แล้วค่อยแพร่หลายมายังจงหยวน ในสมัยนั้นเรียกว่า “เชียงจู่” ในครัวยังมีซึ้งนึ่งขนาดใหญ่อีกอันหนึ่ง กำลังนึ่งหางกวางอยู่

เจียวเจิ้งทุ่มเทความคิดไปกับเนื้อกวางมื้อนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว เริ่มจากไปซื้อลูกกวางที่เพิ่งจับมาได้ตัวหนึ่งจากนายพรานนอกเมือง จากนั้นก็จ้างพ่อครัวใหญ่สองคนมาเข้าครัวเป็นพิเศษ เนื่องจากไม่รู้ว่าหวังหยางชอบรสชาติแบบไหน ก็เลยทำเป็น “หนึ่งกวางสี่อย่าง” เพื่อให้หวังหยางกินอย่างพึงพอใจ แต่รอมาเกือบชั่วยามแล้ว หวังหยางก็ยังไม่มา! เนื้อกวางเดิมทีก็มีกลิ่นคาวได้ง่าย การที่เย็นลงแล้วกลับมาร้อนอีกครั้งทำให้เสียรสชาติ ทำลาย “งานเลี้ยงกวาง” ที่เจียวเจิ้งเตรียมไว้อย่างพิถีพิถันไปโดยสิ้นเชิง! ก็โทษเขาที่ขาดประสบการณ์ในการต้อนรับแขก ไม่รู้แม้กระทั่งจะซื้อกวางสำรองไว้สักตัว หากเป็นในบ้านของตระกูลสูงศักดิ์ เป็นเพียงผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อเล็กๆ ก็ยังไม่คู่ควร ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ประตูเมืองก็ปิดไปนานแล้ว ไม่มีที่ใดให้ซื้อหาได้อีก จำต้องสั่งให้พ่อครัวใช้เนื้อกวางที่เหลืออยู่มาเตรียมใหม่

เจียวเจิ้งพลางบ่นอยู่ในใจ พลางครุ่นคิดถึงเรื่องแปลกๆ ที่เจอในช่วงสองวันนี้ ก่อนอื่นเขาสังเกตว่าตนเองถูกสะกดรอยตามตอนออกจากบ้าน! ตอนแรกนึกว่าคิดมากไปเอง แต่แม้แต่ภรรยาและบุตรีของเขาก็บอกว่าถูกสะกดรอยตามตอนไปเดินถนน นี่ก็ทำให้เขาไม่อาจไม่ให้ความสำคัญได้ จากนั้นเขาก็พบว่ามีคนคอยสอดแนมอยู่นอกบ้าน เขาให้องครักษ์ไปไล่ตาม ก็ไม่ทัน วันที่สองเขาก็ได้รับคำสั่งจากจวนซือหม่า ให้เขาเขียนประวัติส่วนตัวฉบับหนึ่ง บอกว่าใช้ในการประเมินผลงานประจำปี ในตอนนั้นเขาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้องแล้ว! ตอนนี้เพิ่งจะปลายเดือนสี่ จะไปประเมินอะไรกัน? อีกอย่างขุนนางฝ่ายบู๊ชั้นผู้น้อยเช่นเขา ไม่เคยมีเรื่องที่ต้องเขียนประวัติส่วนตัวเองมาก่อน ต่อให้ต้องเขียน ก็ควรจะเขียนเรื่องที่เขาดำรงตำแหน่งว่ายปิงชานจวิน! บัดนี้ให้เขาเขียนประสบการณ์และตำแหน่งหน้าที่ที่ผ่านมา ทั้งยังต้องเขียนให้ชัดเจนถึงคุณและโทษ นี่จะทำอะไรกัน? ถัดจากนั้นก็มีคนมาสอบถามเพื่อนบ้านซ้ายขวาเกี่ยวกับคนเข้าออกบ้านของเขาและราคาบ้าน เพื่อนบ้านรู้สึกแปลกใจถึงได้มาบอกเขา ได้ยินว่าคนที่มาล้วนมีสำเนียงเมืองหลวง หน้าตาแปลกหน้า เขาพอได้ยินว่าสำเนียงเมืองหลวงในใจก็สั่นสะท้านขึ้นมา ตนเองเป็นแค่ขุนนางตัวเล็กๆ ไม่มีรากฐานไม่มีเส้นสาย ความเชื่อมโยงเพียงอย่างเดียวกับเมืองหลวงก็คือช่วงสองสามปีที่เขาเป็นทหารรักษาพระองค์ หากมีคนจากเมืองหลวงมาตรวจสอบเขา... หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องนั้น? ความผิดปกติเหล่านี้ทำให้เขานั่งไม่ติด ราวกับมีหนามอยู่บนหลัง แต่ยิ่งเป็นช่วงเวลาเช่นนี้ก็ยิ่งควรจะผูกมิตรกับตระกูลหวังแห่งหลางหยา ดังนั้นเขาจึงกดความกระสับกระส่ายในใจไว้ พยายามรวบรวมกำลังใจจัดงานเลี้ยงกวาง ใครจะรู้ว่าหวังหยางเดิมทีไม่มา! ในขณะที่เขากำลังจะส่งคนไปที่โรงเรียนประจำเมืองเพื่อสอบถามข่าวของหวังหยาง หวังหยางก็มาถึงช้าไป ด้านหลังยังตามมาด้วยองครักษ์โฉมงามอีกคนหนึ่ง

“ขอโทษที ขอโทษที! มีคนจากเมืองหลวงมาทำคดี ลุงคนที่สองของข้าให้ข้าไปต้อนรับหน่อย ไม่สะดวกจะปลีกตัวออกมา เจ้ารอนานแล้วกระมัง” เจียวเจิ้งได้ยินว่า “มีคนจากเมืองหลวงมาทำคดี” ในใจก็สั่นสะท้านอย่างแรง รีบกล่าวว่า: “ไม่นานๆ! ขากวางนี้เดิมทีก็ย่างช้าอยู่แล้ว มาเร็วก็ไม่สู้มาถูกจังหวะ! ยังคงเป็นเพราะคุณชายมีวาสนาลึกซึ้ง ตอนนี้ขากวางเพิ่งจะย่างเสร็จพอดี! ข้าน้อยจะสั่งให้ยกอาหารมาเลย! คุณชายลองชิมเนื้อสันในกวางย่างจานนี้ก่อน”

หวังหยางลองชิมไปคำหนึ่ง: “อืม! รสชาติดี! เฒ่าเจียว เจ้าลำบากแล้ว!” เจียวเจิ้งยิ้มแย้มไปทั้งหน้า: “คุณชายพูดอะไรเช่นนั้น! ข้าน้อยก็อาศัยบารมีของคุณชาย ถึงจะได้กินเนื้อกวางดีๆ เช่นนี้!”