บทที่ 110 งานเลี้ยงวัง

ข่งฉางอวี๋ ข้ารับใช้ในวัง เห็นขุนนางไม่น้อยมีสีหน้าผิดปกติ ก็ส่งสายตาให้ปาตงหวังอยู่เนืองๆ แต่องค์ชายผู้นี้กลับไม่แม้แต่จะเหลือบมองที่ปรึกษาคนสนิทของตนเอง เพียงแค่ตรัสกับหวังหยางว่า:

“สองวันก่อนเรือข้าวสารของเจ้ายังไม่มา ราคาข้าวสารก็ลดลงไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว แต่เช้าวันนี้พอขบวนเรือของเจ้ามาถึง กลับลดลงมาที่ราคาเดิมโดยตรง! หลังจากขนข้าวสารลงจากเรือแล้ว ก็ขนเข้าเมืองเป็นกระสอบๆ ราคากลับลดลงไปอีกสามส่วน! ข้าให้คนไปตรวจสอบบัญชีของปีก่อนๆ ถึงได้รู้ว่า ตอนนี้ราคาข้าวสารในจิงโจวของข้าได้กลับไปอยู่ในระดับเดียวกับปีหย่งหมิงที่ห้าแล้ว! ก่อนหน้านี้ราคาข้าวสารสูงไม่ยอมลด ข้าผู้นี้ยังได้ยินมาว่ามีอวี้สื่อเตรียมจะถวายฎีกาฟ้องร้องข้าผู้นี้เรื่องนี้ ตอนนี้ยังจะไม่เลิกราอีกรึ? ฮ่าๆๆๆ! หวังหยาง เจ้าครั้งนี้มีความชอบไม่น้อยเลยนะ!”

หวังหยางกล่าวอย่างเกรงใจว่า “ทั้งหมดนี้ก็เพราะองค์ชายทรงวางแผนอย่างเหมาะสม ข้าน้อยจะกล้ารับความดีความชอบได้อย่างไร?”

ปาตงหวังตรัสอย่างเป็นเรื่องปกติว่า “แน่นอนอยู่แล้วว่าข้าวางแผนไว้อย่างเหมาะสม แต่เจ้าก็มีความดีความชอบเช่นกัน”

หวังหยาง: ...... เหล่าขุนนาง: ......