บทที่ 109 ท้าทายรถศึก

“ไม่ต้องพูดถึงว่าคดีนี้เป็นราชโองการของราชสำนัก มณฑลและจวนต่างๆ ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะพลิกคดีนี้ ต่อให้ท่านร้องทุกข์ไปถึงเบื้องพระเนตรเบื้องพระกรรณขององค์จักรพรรดิแล้ว องค์จักรพรรดิจะทรงยินดีพิจารณาคดีหรือ? หลักฐานของท่านล่ะ? เพียงแค่คำให้การปากเปล่าของเจียวเจิ้งในตอนนั้นกับเงินสามแสนเหรียญนั้น จะสามารถพิสูจน์อะไรได้? หลิวอิ๋นจะยอมรับรึ? ต่อให้เขายอมรับแล้วจะทำอย่างไรได้? ท่านคิดว่าเบื้องหลังคดีนี้คือหลิวอิ๋นหรือ? เขาในตอนนั้นเป็นเพียงข้าราชการชั้นผู้น้อยในกรมผลิตอาวุธ ทั้งยังเป็นตระกูลชั้นรอง จะใช้อะไรไปใส่ร้ายผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์ได้? เพียงแค่พลังของเขาคนเดียวจะทำได้หรือ?”

“แล้วท่านพ่อของท่านเล่า หากการปล้นสะดมเป็นไปตามคำสั่งจริงๆ แล้วทำไมถึงไม่ชี้แจง? แน่นอน อาจจะไม่มีโอกาสชี้แจง แต่คนอื่นๆ จะไม่รู้เลยสักนิดหรือ? อีกอย่างต่อให้ต้องการจะทำร้ายท่านพ่อของท่าน วงจรนี้ก็ดูจะใหญ่โตเกินไปแล้ว — เริ่มจากออกคำสั่งให้ท่านพ่อไปปล้นสะดมเมือง สร้างเรื่องใหญ่โตสั่นสะเทือนไปทั่วราชสำนัก จากนั้นก็ใส่ร้าย ฆ่าปิดปาก รับสินบน เพื่อที่จะทำร้ายท่านพ่อของท่านหรือ? หากมีผู้มีอำนาจมากมายขนาดนั้นจริงๆ จะไปทำร้ายท่านพ่อของท่าน จำเป็นต้องทำเรื่องยุ่งยากถึงเพียงนี้หรือ?”

เฉินชิงซานรู้สึกเพียงแค่ว่าทั้งตัวไร้เรี่ยวแรง นางรู้สึกว่าตนเองกับความจริงนั้นห่างกันดั่งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล นางพยายามว่าย พยายามหา แต่ก็ยังคงมองไม่เห็นขอบเขต นางไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร นางราวกับอยู่ในโลกที่วุ่นวาย ไม่มีทิศทาง ไม่มีผู้ชี้นำ แต่ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะล้างมลทินให้แก่บิดานั้นกลับดึงรั้งอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกันนั้นก็ถูกพันธนาการไว้ด้วยความรู้สึกไร้พลังอย่างสุดซึ้ง

หวังหยางเห็นเฉินชิงซานยืนนิ่งอยู่ที่นั่น แววตาเหม่อลอย สายลมเย็นพัดผ่าน เส้นผมสองสามเส้นปลิวมาติดบนแก้มที่ซีดเซียวของนางอย่างยุ่งเหยิง ดูช่วยเหลือไม่ได้และเปราะบางเป็นพิเศษ แตกต่างจากภาพลักษณ์ของจอมยุทธ์หญิงผู้เย็นชาในตอนที่ช่วยอาอู่โดยสิ้นเชิง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสารขึ้นมา กล่าวว่า: “ความจริงของเรื่องนี้แม้จะยากที่จะสืบหา แต่ก็มิใช่ว่าจะไม่มีทางพลิกผัน จุดสำคัญมีอยู่สองแห่ง—”

เฉินชิงซานพอได้ยินว่ามีทางพลิกผัน ก็รีบมองไปยังหวังหยาง แววตาที่ไร้ประกายก่อนหน้านี้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง