บทที่ 116 เพลงอู๋และทำนองซี

"เปิ่นหวางมาจากเจี้ยนคัง หากจะฟังเพลงอู๋แล้วยังต้องให้พวกเจ้าร้องอีกหรือ เปลี่ยนเป็นทำนองซี! เปิ่นหวางต้องการฟังทำนองซีขนานแท้!"

เดิมทีทั้ง "เพลงอู๋" และ "ทำนองซี" ล้วนเป็นดนตรีพื้นบ้านที่ได้รับความนิยมในยุคสมัยนั้น "เพลงอู๋" เป็นที่นิยมในแถบลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่างซึ่งมีมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียงเป็นศูนย์กลาง โดยมี "จื่อเย่เกอ" เป็นบทเพลงตัวแทน ส่วน "ทำนองซี" นั้นแพร่หลายในแถบจิงเซียงซึ่งเป็นพื้นที่ตอนกลางของแม่น้ำแยงซี

เนื่องจากดินแดนอู๋ในเจียงซูและเจ้อเจียงเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและวัฒนธรรมของราชวงศ์ใต้ "เพลงอู๋" จึงเข้าสู่สังคมชั้นสูงตั้งแต่เนิ่นๆ และภาพลักษณ์ก็ค่อยๆ ถูกขัดเกลาให้งดงามขึ้น ในทางกลับกัน "ทำนองซี" ยังคงมีสีสันของความเป็นพื้นบ้านอย่างเข้มข้น ในบางสถานการณ์ถึงกับถูกมองว่าไม่เหมาะจะนำมาแสดงในงานเลี้ยงหรูหรา

และด้วยเหตุผลนี้เอง ในงานเลี้ยงของวังอ๋องที่เต็มไปด้วยเหล่าขุนนางบัณฑิตเช่นนี้ เหล่านางขับขานจึงเลือกที่จะร้องเพลงอู๋ ประการแรกเพื่อไม่ให้เป็นการลดระดับของงาน และประการที่สองเพื่อเอาใจปาตงอ๋อง เพราะพระองค์เป็นชาวเจี้ยนคัง จึงน่าจะชื่นชอบเพลงอู๋มากกว่า ใครเลยจะคาดคิดว่าท่านอ๋องจะเกิดอยากฟังทำนองซีขึ้นมากะทันหัน!

โชคดีที่บทเพลงอมตะบางบทมีการฝึกซ้อมกันอยู่เป็นปกติ นางขับขานคนแรกที่ออกแสดงจึงเริ่มขับร้องด้วยสำเนียงจิงฉู่ทันที "โม่โฉวอยู่ที่ใด โม่โฉวอยู่ทางตะวันตกของเมืองหิน—"