บทที่ 115 บทเพลงยามเที่ยงคืน

หลิ่วเฉิงตะลึงไป หวังหยางก็ตะลึงไปเช่นกัน ในใจคิดว่านี่ไม่ถูกต้องนะ หลิวเจาบอกอย่างชัดเจนว่าไม่ได้รายงานไปยังจวนมณฑล แล้วจวนมณฑลจะมีแฟ้มทะเบียนบ้านได้อย่างไร? หรือว่าหลิวเจาภายหลังได้ไปหาคนมาดำเนินการให้ครบถ้วนแล้ว เพียงแต่ไม่ทันได้บอกข้า?

“เป็นไปไม่ได้! นี่เป็นไปไม่ได้!” หลิ่วเฉิงไม่สามารถรักษาท่าทีภายนอกไว้ได้อีกต่อไป อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว

ปาตงหวังไม่ทรงสนพระทัยหลิ่วเฉิง ตรัสกับหลิ่วถานว่า: “เหวินทงเอ๋ย เจ้าว่าอย่างไร?”

หลิ่วถานสุขุมกว่าหลิ่วเฉิงมากนัก รีบขออภัยทันที: “เรื่องนี้ล้วนเกิดจากข้าน้อยเห็นการณ์ไม่กระจ่าง ยินดีรับผิดชอบ” จากนั้นก็ประสานมือคารวะขออภัยหวังหยาง ท่าทีต่ำต้อยยิ่งนัก น้ำเสียงจริงใจ ทั้งยังเรียกหลิ่วเฉิงมาขออภัยด้วยกัน หลิ่วเฉิงหน้าแดงส่ายหน้า: “ในมณฑลแม้จะมีการตรวจสอบซ้ำแล้ว แต่ก็มิใช่หลักฐานที่แน่นอน”

“อาเซิน!” น้ำเสียงของหลิ่วถานเคร่งขรึม พยายามจะหยุดน้องชายไม่ให้พูดต่อไป