บทที่ 118 โฉมงามโปรดปรานการประชันความงาม

"แขนเสื้อสีสดใสประคองจอกหยกด้วยความใส่ใจ เปิดบทมาก็งดงามวิจิตร เปี่ยมด้วยสุนทรียะน่าชื่นชม"

"ปีนั้นยอมทิ้งสิ้นซึ่งใบหน้าแดงก่ำยามเมามาย คำว่า 'ยอมทิ้งสิ้น' ช่างเปี่ยมด้วยพลังอันน่าทึ่ง เพียงสองคำก็สื่อถึงความองอาจผึ่งผาย! หากมิใช่ผู้ที่มีความรักลึกซึ้งดั่งห้วงเหว และมีจิตใจสูงส่งทะยานไกล จะกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร"

"ข้าเห็นว่าที่ยอดเยี่ยมที่สุดคือประโยคที่สามและสี่! ร่ายรำจนสิ้นแสงจันทร์ คับขานจนสิ้นสายลม ทั้งต้นหลิวและดอกท้อ ความงามสง่าอันลึกซึ้งล้วนรวมอยู่ในนี้! นี่คือผลลัพธ์ที่เกิดจากการขบคิดอย่างลึกซึ้งและปลายพู่กันอันแหลมคมขัดเกลาแล้วเท่านั้น! โครงสร้างประโยคช่างกังวาน! การใช้ถ้อยคำช่างประณีต! ในบรรดาบทกวีเจ็ดคำ หากมิใช่บทนี้แล้วบทใดเล่าจะนำหน้าได้"

"ทุกท่านล้วนชื่นชอบประโยคแรกๆ แต่ที่ข้าโปรดปรานที่สุดกลับเป็นประโยคสุดท้าย จุดตะเกียงเงินขึ้น ส่องให้เห็นค่ำคืนนี้ อยู่ในภวังค์เลือนราง เกรงว่าจะเป็นเพียงความฝัน อาจกล่าวได้ว่าอบอวลไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง ความรู้สึกพรั่งพรูไม่สิ้นสุด ดังนั้นแม้ถ้อยคำจะจบสิ้นแต่ความหมายยังไม่จบสิ้น แม้ความหมายจะจบสิ้นแต่ความคิดคำนึงยังไม่จบสิ้น! ด้วยเหตุนี้ข้าจึงเห็นว่า เสน่ห์ของบทกวีนี้ทั้งบท ล้วนอยู่ที่ประโยคสุดท้าย!"

"เหตุใดทุกท่านจึงกล่าวถึงแต่ประโยคเหล่านี้เล่า ประโยคที่ว่า 'นับแต่จากลา คะนึงถึงคราพบพาน กี่คราแล้วที่วิญญาณฝันไปได้อยู่ร่วมกับเจ้า' ไม่ดีหรือไร การเขียนบรรยายความรู้สึกได้ถึงเพียงนี้ ทั้งซ่อนเร้นทั้งอาวรณ์ เมื่อได้อ่านก็รู้สึกร่วมไปด้วย ข้าเห็นว่าแม้แต่บทเพลงเยี่ยนเกอของจักรพรรดิเว่ยเหวิน หรือบทกวีสี่โฉวของผิงจื่อ ก็มิอาจเทียบเทียมได้!"