บทที่ 119 เตี่ยนเชียน

บรรยากาศที่คึกคักภายในโถงพลันหยุดชะงัก

ทุกคนต่างรู้ดีว่าปาตงอ๋องทรงมีอุปนิสัยแปลกประหลาด อารมณ์แปรปรวนยากจะคาดเดา เมื่อเห็นพระองค์ทรงเปลี่ยนสีพระพักตร์กะทันหันเช่นนี้ ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำพูดใดออกมาอีก และไม่รู้ว่าหวังหยางไปสร้างความขุ่นเคืองให้ท่านอ๋องด้วยเรื่องใดกันแน่

ส่วนผู้ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหวังหยาง เช่น เซี่ยซิงหานและเย่ว์จ้าน ต่างก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้

หวังหยางนั้นมีประสบการณ์ลึกซึ้งกับความสามารถในการ "เปลี่ยนหน้า" ของปาตงอ๋องเป็นอย่างดี แต่หลังจากได้พบปะกันสองครั้ง เขาก็พอจะจับทางของปาตงอ๋องได้บ้าง ในยามนี้จึงไม่ได้ร้อนรน แต่กล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า

"หากฝ่าบาททอดพระเนตรแล้วไม่สบายพระทัย ก็ขอให้ทรงคิดเสียว่าเป็น 'เหยียน' ที่มาจากคำว่า 'หน้าหนาไร้ยางอาย' ก็แล้วกัน แต่ทำเช่นนี้ก็ไม่ดีอีก แซ่ของศิษย์เอกแห่งปราชญ์ข่ง จะมาซ้ำกับคำพูดเลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?! เพื่อเป็นการแสดงความเคารพ คำๆ นี้จำต้องแก้ไข ยังมีคำว่า 'ประจบสอพลอ' 'หน้าไม่อาย' ล้วนเป็นถ้อยคำนอกรีตที่ไม่เคารพปราชญ์ในอดีต! สมควรสั่งห้ามให้หมดสิ้น!"