บทที่ 12 วิถีแห่งการต้อนรับแขก

บ้านเก่า ตรอกแคบ

หน้าบ้านเก่าที่ดูเรียบง่ายและไม่โอ้อวดหลังหนึ่ง นายกองเซวียทำหน้าไม่เชื่อพลางกระซิบถามอาลักษณ์หวัง: “เจ้าแน่ใจรึว่าเป็นบ้านหลังนี้? คนสกุลหวังแห่งหลางหยาผู้สูงส่ง ขุนนางใหญ่ที่เกษียณจากจวนซือถู น้องเขยของเจียงเซี่ยหวัง จะมาอยู่ที่นี่รึ?”

“นี่เรียกว่าผู้ยิ่งใหญ่ซ่อนกายในตลาด บัณฑิตผู้มีชื่อเสียงก็ชอบทำนองนี้แหละ เจ้าคิดว่าเป็นพวกเศรษฐีใหม่รึ” อาลักษณ์หวังพูดจบตัวเองก็ค่อนข้างสงสัย พึมพำว่า: “แต่ดูเหมือนว่าจะอยู่ที่เรียบง่ายไปหน่อยจริงๆ”

ถึงแม้ประตูบ้านจะดูไม่โดดเด่นอะไร แต่เมื่อคิดว่าข้างในมีผู้ยิ่งใหญ่ที่ชื่อหวังไท่อาศัยอยู่ นายกองเซวียก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยำเกรงขึ้นมา มองไปยังอาลักษณ์หวัง: “เจ้าไปเคาะ?”

อาลักษณ์หวังก็ค่อนข้างขลาดกลัว กำลังรวบรวมความกล้าให้ตัวเองอย่างเงียบๆ หวังหยางไพล่มือไว้ด้านหลัง กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “เรียกคน”

เฮยฮั่นรับคำแล้วเดินไปที่หน้าประตู เคาะประตูเสียงดังตึงๆๆ นายกองเซวียมองเฮยฮั่นแล้วส่งเสียง “ซี๊ด” ในลำคออย่างเงียบๆ ในใจคิดว่าเจ้าหมอนี่เพื่อที่จะประจบคุณชายน้อย ก็ช่างกล้าหาญขึ้นมาจริงๆ ประตูสกุลหวังแห่งหลางหยา บอกจะเคาะก็เคาะเลยรึ!

ประตูแง้มเปิดออกครึ่งหนึ่ง ชายในชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่ข้างใน ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไพ่โป๊กเกอร์ มองมาที่ทุกคนอย่างเย็นชา

อาลักษณ์หวังใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “พวกเราคือทหารจากกองรักษาการณ์อาฉวี่แห่งจิงโจว—” ยังพูดไม่ทันจบ ชายหน้าโป๊กเกอร์ก็ทำท่าจะปิดประตูทันที อาลักษณ์หวังรีบเปลี่ยนคำพูด: “พวกเราคุ้มกันคุณชายหวังแห่งหลางหยามาถึงที่นี่ ตั้งใจมาเยี่ยมเยียนคนในตระกูลเดียวกัน!”

ชายหน้าโป๊กเกอร์ถึงได้หยุดการกระทำลง สายตาคมกริบกวาดมองทุกคน สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่หวังหยาง

หวังหยางรู้สึกว่าสายตาของคนผู้นี้คมดุจดาบ เหมือนจะแทงทะลุร่างกายของเขา แต่ในตอนนี้เขาได้รวบรวมสติและพลังใจไว้อย่างเต็มเปี่ยมแล้ว ตัดสินใจสู้ตาย ดังนั้นสีหน้าจึงไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่มองไปที่เฮยฮั่นอย่างแผ่วเบา

เฮยฮั่นยื่นนามบัตรให้ ชายหน้าโป๊กเกอร์รับไป แล้วพูดกับหวังหยางว่า: “รอสักครู่” แล้วก็ปิดประตู

นายกองเซวียพึมพำเสียงเบา: “ให้ตายสิ แค่คนเฝ้าประตูยังวางมาดใหญ่โตขนาดนี้!”

การ “รอสักครู่” นี้ ก็รอนานกว่าหนึ่งชั่วยาม (ประมาณ 2 ชั่วโมง)

หวังหยางในใจรู้สึกกระสับกระส่าย เดิมทีก็ไม่รู้ว่าหลังจากได้พบแล้วจะเป็นโชคดีหรือโชคร้าย แน่นอนว่าย่อมไม่ไปเร่ง แต่ทหารนายกองเซวียกลับทนไม่ไหว รวบรวมความกล้าเดินไปเคาะประตู

คนที่เปิดประตูยังคงเป็นชายหน้าโป๊กเกอร์คนเดิม นายกองเซวียประสานหมัดถาม: “ขอเรียนถามท่าน นายท่านของท่านว่าอย่างไร?”

“ไม่ทราบ”

“ไม่ทราบ? นี่...นี่มันหมายความว่าอย่างไร? นามบัตรยื่นให้แล้วใช่หรือไม่?”

ชายหน้าโป๊กเกอร์ปิดประตูทันที

“ให้ตายเถอะ” นายกองเซวียอดไม่ได้ที่จะสบถเสียงเบา “หมาอาศัยบารมีเจ้านาย!” เขามองไปยังอาลักษณ์หวัง “เจ้าว่า พวกเขาหมายความว่าอย่างไร?”

“ใจเย็นๆ ก่อน ใจเย็นๆ ก่อน ข้ามาเจียงหลิงครั้งก่อน ได้ยินมาว่าฝ่าเฉาชานจวินของเมืองไปเยี่ยมคุณชายสกุลหลิ่วแห่งเหอตง รอตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งพระจันทร์ขึ้น รออยู่ทั้งวันเลยนะ! สุดท้ายแม้แต่น้ำชาก็ยังไม่ได้ดื่มสักอึก! ท่านลองคิดดูสิ นั่นคือฝ่าเฉาชานจวินนะ! ตำแหน่งใหญ่ขนาดไหน! รอทั้งวันยังไม่ได้เจอคนเลย! เขาเป็นคนสกุลหวังแห่งหลางหยาให้เรารอก็เป็นเรื่องปกติ”

นายกองเซวียพลันหมดแรง แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้: “นี่มันไม่ถูกต้อง! นี่ไม่ใช่ให้เรารอ นี่มันให้คุณชายหวังรอนะ!” ทั้งสองคนหันไปมองหวังหยางพร้อมกัน ในใจต่างก็ครุ่นคิด

หวังหยางก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน แค่นามบัตรใบเดียวก็ตัดสินไม่ได้ว่าเป็นของจริงหรือของปลอม อีกอย่างตนเองยังแนบบทกวีเล็กๆ ที่ชวนให้อยากรู้ไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงว่าจะต้องเชิญเข้าไปทันที อย่างไรเสียก็ควรจะเชิญเข้าไปในบ้าน นั่งรอ นี่ถึงจะเรียกว่าวิถีแห่งการต้อนรับแขก! ที่ไหนมีให้คนยืนรอแบบนี้กัน? ถึงแม้หวังหยางจะไม่เข้าใจ แต่เขาก็เริ่มคิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง: ถ้าหากไม่ได้พบ สำหรับตนเองแล้วอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้?

ทุกคนรอต่อไปอีกกว่าหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งปวดเอวปวดหลัง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ในประตูก็ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เมื่อเป็นเช่นนี้ แม้แต่สายตาที่ติงจิ่วมองหวังหยางก็ดูไม่ถูกต้องแล้ว ส่วนนายกองเซวียกับอาลักษณ์หวังก็ไปยืนกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างๆ นานแล้ว มีเพียงเฮยฮั่นที่ยังคงยืนอยู่ข้างๆ หวังหยาง นอบน้อมเหมือนเดิม

นายกองเซวียกระซิบ: “เจ้าเด็กนี่เป็นตัวปลอมจริงๆ รึ? แต่ต่อให้เป็นตัวปลอม ก็ควรจะออกมาบอกสักคำสิ”

อาลักษณ์หวังครุ่นคิดแล้วกล่าว: “จะว่าเป็นตัวปลอมก็ไม่แน่ แต่ต่อให้เป็นตัวจริง ในตระกูลใหญ่ๆ นั้นสาขาย่อยซับซ้อน เกียรติยศสูงต่ำแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เห็นนามบัตรแล้วยังเย็นชาถึงเพียงนี้ เกรงว่าคนผู้นี้คงจะไม่ใช่กิ่งก้านที่สูงส่งอะไรนัก”

“แต่อาสองของเขาไม่ใช่ขุนนางใหญ่ตำแหน่งซ่านฉีรึ?”

“อาสองของเขาเป็นซ่านฉีซื่อหลาง เขาไม่ใช่”

อาลักษณ์หวังชำเลืองมองหวังหยาง: “ไม่แน่อาจจะเป็นบุตรหลานตกยากที่ไหนสักแห่ง อาศัยชื่อเสียงของอาสองมาวางอำนาจ! บอกว่าเป็นอาสอง ใครจะไปรู้ว่าเป็นอาแท้ๆ หรือเป็นอาที่ห่างไกลกันแปดชั่วโคตร? อีกอย่างเจ้าดูเขาสิ รอมานานขนาดนี้กลับไม่มีอารมณ์โกรธเลยสักนิด ที่ไหนจะเหมือนบุตรหลานตระกูลสูง! เรียกเขาว่าคุณชายน้อยก็ถือว่าให้เกียรติเขาเกินไปแล้ว! ดูเหมือนว่าเจ้ากับข้าจะถูกเขาหลอกเข้าให้แล้ว!”

ในขณะนี้หวังหยางก็รู้ตัวว่าตนเองทำผิดพลาดไปแล้ว! แตกต่างจากนายกองเซวียและคนอื่นๆ ที่กระวนกระวายใจ หวังหยางในใจรู้สึกต่อต้านการพบกับคนสกุลหวังแห่งหลางหยา และยังรู้สึกว่าการที่ไม่ได้พบอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ ต่อให้ต้องพบ พบช้าหน่อยตนเองก็จะได้มีเวลาเตรียมตัวมากขึ้นอีกหน่อย มีอะไรไม่ดีเล่า? ดังนั้นเขาจึงรออย่างอดทน แต่กลับลืมไปโดยสิ้นเชิงว่าตนเองกำลังสวมบทบาทเป็นคุณชายตระกูลสูง ที่ไหนจะมีคนยืนรออยู่หน้าประตูอย่างเงียบๆ แบบนี้กัน?!

แต่บางครั้งความผิดพลาดถ้าหากใช้ให้เป็นประโยชน์ ก็อาจจะได้รับผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดได้ เขาทำท่าทางเหมือนแข็งนอกอ่อนใน โกรธแล้วกล่าวว่า: “หวังไท่มีอะไรดีนักหนา! ข้าเคารพเขาในฐานะผู้อาวุโสจึงได้รอคอยอย่างมีมารยาท แต่เขากลับหยิ่งยโสถึงเพียงนี้ ยกย่องคนสูงเหยียบย่ำคนต่ำ! เห็นตระกูลข้าตกอับจึงได้เย็นชาถึงเพียงนี้! หารู้ไม่ว่าวันหน้าข้าอาจจะทะยานขึ้นฟ้าก็ได้? ไม่พบก็ช่าง! ไม่รอแล้ว!”

นายกองเซวียพอได้ยินคำพูดของหวังหยาง ในใจก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง ทำมาตั้งนานที่แท้ก็เป็น “คนในตระกูลตกอับ” ของสกุลหวังแห่งหลางหยา อาลักษณ์หวังเดาถูกจริงๆ ด้วย!

กำลังจะเอ่ยปาก อาลักษณ์หวังก็ดึงเขาไว้แล้วกล่าว: “ดี ถ้างั้นวันหน้ามีโอกาสค่อยมากับคุณชายเพื่อเยี่ยมเยียนใหม่ พวกเราขอตัวก่อน” พูดจบก็ส่งสายตาให้นายกองเซวีย นายกองเซวียเข้าใจความหมาย ก็ประสานหมัดกล่าว: “ใช่ วันหน้ามีโอกาสค่อยมากับคุณชาย” ไม่รอให้หวังหยางตอบสนอง ทั้งสองคนก็รีบร้อนเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ติงจิ่วร้องเรียก: “นายกอง! แล้วพวกเราล่ะ?”

นายกองเซวียโบกมือโดยไม่หันกลับมา: “ให้เจ้าลาพักห้าวันเหมือนกัน เจ้ากลับบ้านไปดูเถอะ”

หลังจากทั้งสองคนเดินไปไกลแล้ว นายกองเซวียก็รีบถาม: “อาลักษณ์หวังเจ้าทำอะไร? หรือว่าพวกเราจะไปกันแบบนี้?”

อาลักษณ์หวังย้อนถาม: “ไม่ไปแล้วจะทำอะไร? หรือจะต้องเชิญคุณชายท่านนั้นกลับไป คอยปรนนิบัติด้วยอาหารและเครื่องดื่มอย่างดี? เสบียงของพวกเราก็ไม่พออยู่แล้ว ให้มากไปเขาก็ไม่รู้สึกขอบคุณ ให้น้อยไปก็ย่อมต้องเกิดความไม่พอใจ ปลาแห้งของท่านยังเหลืออีกกี่ตัว? ไข่ไก่ข้าเอาออกมาไม่ได้แล้วนะ”

นายกองเซวียพอได้ยินเรื่องปลาแห้งก็รีบพูดทันที: “ใช่ๆๆ พาเขากลับไปไม่ได้เด็ดขาด!” แต่ก็ค่อนข้างกังวล: “แต่ถ้าหากเขาเป็นตัวปลอมล่ะ? พวกเราก็จะไม่สนใจแล้วรึ?”

“แล้วถ้าหากเป็นของจริงล่ะ? ไม่กลัวว่าจะลากพวกเราสองคนเข้าไปพัวพันด้วยรึ? ตกอับแค่ไหนก็ยังเป็นสกุลหวังแห่งหลางหยา ไปล่วงเกินเขาทำไม? เรื่องมากมิสู้เรื่องน้อย ในเมื่อจะจริงจะเท็จก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับพวกเราแล้ว แล้วจะไปใส่ใจทำไม?”

นายกองเซวียคิดดูก็เห็นด้วย แล้วก็ถามอีกว่า: “แล้วเรื่องนี้จะรายงานหรือไม่?”

“แน่นอนว่าต้องรายงาน! ก่อนหน้านี้ไม่รายงานเพราะอยากจะได้ผลประโยชน์บ้าง แต่ตอนนี้ในเมื่อพบว่าไม่มีผลประโยชน์แล้ว ก็รีบปล่อยมือ ให้เบื้องบนจัดการเอง แบบนี้ต่อให้ภายหลังเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราแล้ว”

“แต่ถ้าหากสุดท้ายพิสูจน์ได้ว่าเขาเป็นตัวปลอม เบื้องบนมาตรวจสอบว่าเราปล่อยคนหนีไป...”

อาลักษณ์หวังมองนายกองเซวีย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่แปลกประหลาด: “พวกเราไม่ได้ปล่อยคนไปนี่ ไม่ใช่ว่ายังทิ้งทหารไว้สองคนรึ?”

นายกองเซวียตบต้นขาแล้วทำท่าจะเดินกลับไป: “ถ้างั้นข้าต้องไปกำชับพวกเขาสักหน่อย”

อาลักษณ์หวังดึงนายกองเซวียไว้: “โอ๊ยนายกองของข้า ยังจะไปกำชับอะไรอีก? ถ้าหากเขาเป็นของจริง ท่านไปกำชับให้พวกเขาเฝ้าดู นี่ก็ไม่เท่ากับไปล่วงเกินเขาหรอกรึ?”

“แต่ถ้าเป็นของปลอม ไม่กำชับไว้ก่อน พวกเขาปล่อยคนไปจะทำอย่างไร?”

อาลักษณ์หวังยิ้ม: “นั่นเป็นเพราะพวกเขาละเลยต่อหน้าที่เอง แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับท่านกับข้า?”

นายกองเซวียตอนแรกก็งงไปชั่วครู่ แล้วก็หัวเราะฮ่าๆ: “พวกบัณฑิตอย่างพวกเจ้านี่มันร้ายกาจจริงๆ!”

——————————

หมายเหตุ: สกุลหวังแห่งหลางหยาถึงแม้จะมีวงศ์ตระกูลสูงส่ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าบุตรหลานสกุลหวังแห่งหลางหยาทุกคนจะร่ำรวยมีอำนาจ ภายในตระกูล สาขาที่แตกต่างกัน สถานการณ์ก็อาจจะแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน อย่างที่หลินเสี่ยวกวงกล่าวไว้ว่า: “ภายในที่เรียกว่าตระกูล ก็ยังมีการแบ่งแยกชนชั้นวรรณะที่ว่าผู้สูงศักดิ์สืบทอดตำแหน่งสูงส่งหลายชั่วอายุคน ผู้ต่ำต้อยต้องทำไร่ไถนาด้วยมือของตนเอง” (อ้างอิงจากบทที่ 1 ของหนังสือ “หวังหรงกับยุคหย่งหมิง: กรณีศึกษาขุนนางและวรรณกรรมขุนนางในราชวงศ์ใต้” โดยหลินเสี่ยวกวง) แต่อาลักษณ์หวังถึงแม้จะคาดเดาว่าตัวเอกอาจจะเป็นขุนนางตกอับ แต่ก็ยังคงไม่ยอมล่วงเกินเขา เพราะสถานะของขุนนางนั้นไม่ใช่แค่ป้ายที่ไม่มีประโยชน์ จะกล่าวถึงโดยละเอียดในภายหลัง