บทที่ 126 ชวีเจี๋ยเจินฉีฉิวเจีย

ลานเรือนลึกล้ำสุดหยั่งคะนึง ต้นหลิวสุมดั่งม่านควัน ม่านมุกนับไม่ถ้วน

หวังหยางมองเห็นเรือนใหญ่หลังหนึ่งลักษณะเป็นโถงทางเดินทอดยาว สี่ด้านถูกบดบังด้วยม่านมุก เสียงพิณดังแว่วออกมาจากในเรือน สดใสแผ่วเบา ไพเราะลอยเลื่อน ชายหน้าตาอ่อนหวานคนก่อนหน้านี้กำลังยืนโค้งคำนับอยู่ด้านนอก

"ผู้มาจงหยุด!" ชายคิ้วหนาผู้หนึ่งพลันปรากฏตัวออกมาจากหลังต้นหลิว โก่งคันธนูเล็งมายังหวังหยาง

หวังหยางไม่สนใจแม้แต่น้อย เดินตรงไปยังเรือนใหญ่

ฟิ้ว!