บทที่ 127 เมื่อสายลมพลันพัดพา

"ฐานะของเจ้าคือจุดอ่อนของเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงไม่กล้าไปขอความช่วยเหลือจากผู้ใด และไม่มีผู้ใดที่จะสามารถฝ่าฝืนกฎหมายบ้านเมืองเพื่อช่วยเจ้าได้! เจ้าทำได้เพียงแสดงให้พวกเราดู ทำให้พวกเราคิดว่าเจ้าได้วางแผนทุกอย่างไว้แล้ว จึงกล้ามาที่นี่เพียงลำพัง ทั้งยังจงใจแสดงท่าทีไม่เกรงกลัวสิ่งใด อันที่จริงแล้ว สิ่งที่เจ้าพึ่งพามากที่สุดก็คือ—ความเชื่อมั่นว่าข้าต้องการจะใช้เจ้า!"

หวังหยางจำต้องยอมรับว่าสตรีผู้นี้มีฝีมืออยู่ไม่น้อย สามารถมองทะลุไพ่ในมือของเขาได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องตื่นตระหนก เขาเริ่มครุ่นคิดอย่างรวดเร็วถึงปัญหาการเปลี่ยนกลยุทธ์

สตรีผู้นั้นหาวครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "น่าเสียดายที่เจ้าคิดผิดไปเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือเจ้าไม่ได้สำคัญถึงเพียงนั้น ข้าสามารถเลือกที่จะใช้เจ้า หรือเลือกที่จะไม่ใช้เจ้าก็ได้ บางทีเจ้าควรจะดีใจที่ข้าจะใช้เจ้า เพราะหากข้าไม่ใช้ ข้าก็จะ—ทำลายเจ้าโดยตรง"

น้ำเสียงของสตรีผู้นั้นค่อยๆ เย็นเยียบลง สายลมยามค่ำคืนพลันพัดกระโชก

ในยามนี้ ท้องฟ้าใกล้จะมืดมิด เงากิ่งไม้ทอดทึบ แสงลอดหน้าต่างโปร่งบาง ดอกหลิวปลิวว่อน!