บทที่ 129 หลางหยาตัวจริงและตัวปลอม

หวังไท่เป็นผู้รินชาให้หวังหยางด้วยตนเอง "ที่ให้จือเหยียนต้องดื่มชาเช่นนี้ ช่างเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่งนัก! น่าเสียดายที่ข้าไม่มีชาชั้นเลิศอยู่ที่นี่ ต้องทำให้จือเหยียนลำบากเสียแล้ว! น่าละอายใจยิ่งนัก น่าละอายใจ!"

หวังไท่ส่ายหน้าพลางถอนหายใจเบาๆ ความรู้สึกผิดนั้นเอ่อล้นออกมาจากคำพูด

"เช่นนี้แล้วกัน รอให้กลับถึงเจี้ยนคัง หลังจากกลับถึงเจี้ยนคังแล้ว ข้าจะเตรียมชาหอมชั้นเลิศจากอี้โจว เพื่อเป็นการไถ่โทษสำหรับความไม่พร้อมในวันนี้!"

หวังหยางรีบแสร้งทำท่าทีตื่นตระหนก "ท่านอาจารย์ทำเช่นนี้ ศิษย์ผู้น้อยจะรับไว้ได้อย่างไรขอรับ?!"

"รับได้สิ รับได้! จือเหยียนเป็นยอดบัณฑิตแห่งยุค เป็นผู้มีคุณสมบัติแห่งอัครมหาเสนาบดี! ชาธรรมดาสามัญจะคู่ควรได้อย่างไรกัน?! เกรงแต่เพียงว่าหลังจากที่จือเหยียนได้ดิบได้ดีแล้ว จะไม่ยอมมาดื่มชากับข้าผู้นี้แล้วน่ะสิ!"