บทที่ 130 สัตย์สาบานอันจริงใจ

หวังหยาง "ดีใจอย่างยิ่ง" ลุกขึ้นยืนทันที กล่าวอย่างตื่นเต้น "บุญคุณที่ชุบชีวิตใหม่ของท่านอา สูงดั่งขุนเขา ลึกล้ำดั่งมหาสมุทร โปรดรับการคำนับจากหยางด้วยเถิด!"

หวังไท่รีบประคองหวังหยางไว้ "ล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน เหตุใดต้องทำเช่นนี้?! ตระกูลหวังมีผู้มีความสามารถเช่นนี้ถือกำเนิดขึ้น นับเป็นโชคของตระกูลหวัง ท่านอาจะมีคุณความดีอันใดกัน ไม่คู่ควรแก่การคำนับของหลานรักหรอก! แต่ว่า..."

หวังไท่เปลี่ยนเรื่อง "เรื่องนี้แม้จะไม่นับว่ายาก แต่เพียงอาศัยกำลังของท่านอาผู้เดียวคงไม่พอ ต้องหาคนช่วย ไม่ปิดบังเจ้า ตอนที่ท่านอาพบว่าทะเบียนบ้านของเจ้ามีปัญหา ด้วยเกรงว่าจะแก้ไขไม่ทันท่วงที เกิดเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวงขึ้นมา จึงได้ลงมือช่วยเจ้าจัดการเรื่องเข้าระเบียนบ้านในทันที ได้พูดคุยรายละเอียดสถานการณ์ของเจ้ากับสหายสนิทในตระกูลเดียวกัน เขาก็ชื่นชมเจ้าเป็นอย่างยิ่ง แต่เขากลับยืนกรานให้เจ้าสร้างผลงานขึ้นมาก่อน บอกว่าตอนนี้เจ้ายังไม่มีผลงานใดๆ ไม่ว่าจะเป็นการรวมตระกูลหรือแก้ไขลำดับวงศ์ตระกูล ก็ไม่สามารถทำให้คนอื่นยอมรับได้ มีเพียงสร้างผลงานขึ้นมาแล้ว จึงจะสามารถเข้าระเบียนบ้านได้อย่างสมเหตุสมผล ข้าพยายามเกลี้ยกล่อมเขาทุกวิถีทางให้ช่วยเจ้าเข้าระเบียนบ้านก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง แต่เขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยสักนิด เฮ้อ! นี่มิใช่ว่าเรื่องดีๆ มักมีอุปสรรคหรอกหรือ?!"

หวังหยาง "ดวงตาเปล่งประกาย" แสดงท่าทีเด็ดเดี่ยวที่จะ "สร้างผลงาน" "ท่านอาโปรดบอกมา! ต้องการให้ข้าทำสิ่งใด ข้าย่อมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ!"

"เฮ้! อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร หลานรักมิใช่ได้รับความโปรดปรานจากปาตงอ๋องอย่างยิ่งหรอกหรือ ความหมายของสหายผู้นั้นของข้าก็คือ ขอเพียงเจ้าจดจำคำพูดสำคัญบางอย่างของปาตงอ๋องหลังจากที่ได้พบกันทุกครั้งก็พอแล้ว"