บทที่ 133 สาส์นลับ

ทุ่งหญ้าเขียวขจี เสียงม้าควบ ฝุ่นละอองฟุ้งตลบ

ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ทหารม้าหลายสิบนายควบทะยานไปมา มองดูแล้วให้ความรู้สึกอิสระเสรีอย่างยิ่ง

มีเพียงม้าตัวหนึ่งที่อยู่ห่างจากกองทัพใหญ่อยู่บ้าง เดินย่องอย่างเชื่องช้า ราวกับแมวย่าง ไม่เข้ากับภาพรวมทั้งหมดแม้แต่น้อย

หวังหยางก็ไม่อยากจะทำเช่นนี้ ใครบ้างไม่อยากจะควบม้าทะยานไปอย่างสะใจ แต่ปัญหาก็คือฝีมือยังไม่ถึงขั้น ไม่กล้าที่จะไปเร็วจริงๆ

เมื่อเห็นปาตงอ๋องและพวกควบม้าได้อย่างคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ หวังหยางก็รู้สึกอิจฉาอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกในแง่ลบอย่างเช่นความอับอายแต่อย่างใด อย่างไรเสียเขาก็เพิ่งจะเรียนได้เพียงวันเดียว เพียงแต่ม้าหวงจวีของเขาดูเหมือนจะรู้สึกว่าได้เสียหน้าต่อหน้าเพื่อนพ้อง จึงเดินย่องอย่างห่อเหี่ยวซึมเศร้า