บทที่ 132 พลังเทียบเท่าฌ้อปาอ๋อง กล้าหาญดั่งลิโป้

วันรุ่งขึ้น ณ ชานเมือง

เมฆหมอกบนขุนเขายามฟ้าสาง ท้องฟ้าจรดผืนหญ้าในฤดูใบไม้ผลิ

หวังหยางและเฉินชิงซานเดินทางมาถึงสถานที่นัดหมายแต่เช้าตรู่ เพื่อรอคอยปาตงอ๋อง

หวังหยางสวมใส่ชุดขี่ม้าที่กำลังเป็นที่นิยมในยุคนั้น ท่อนบนเป็นเสื้อแขนแคบรัดรูปสีดำ ท่อนล่างเป็นกางเกงขากว้าง ปลายขากางเกงรัดไว้ด้วยแถบผ้าสีดำ ที่เอวคาดเข็มขัดเส้นหนึ่งซึ่งประดับด้วยลวดลายสีทองเข้ม ดูแล้วทะมัดทะแมงองอาจ เผยให้เห็นถึงความสง่างามที่ปกติแล้วยากจะได้เห็น

เขานั่งอยู่บนหลังม้า พลางเดินม้าเป็นวงกลมเล็กๆ ไปพลาง กล่าวว่า "ชิงซาน ข้าจะซื้อม้าให้เจ้าสักตัวดีหรือไม่"