บทที่ 136 ค้าขายไม่สำเร็จ มิตรภาพยังคงอยู่

หลังจากแยกทางกับปาตงอ๋องแล้ว หวังหยางก็หยุดม้า กัดฟันแน่น แขนขวาป้องกันอยู่ข้างลำตัว หลับตาลง ร่างกายเอียงวูบ แล้วก็ร่วงลงจากหลังม้า!

ใครจะรู้ได้ว่ายังไม่ทันจะถึงพื้น ก็มีมือข้างหนึ่งประคองเขาไว้ แล้วพยุงให้ตั้งตรงขึ้นใหม่

หวังหยาง: เอ่อ?

เฉินชิงซานถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านเป็นอะไรไป"

หวังหยางยิ้ม "ไม่เป็นไร ข้าต้องตกลงไปสักหน่อย คราวนี้อย่าพยุงข้า"