บทที่ 137 ใครเล่นใคร

"เป็นอะไรไป" หวังไท่ถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรขอรับ" หวังหยางฝืนยิ้มเล็กน้อย สีหน้าแสดงถึงความเจ็บปวด เขาพยายามหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง แขนสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะลากปลายพู่กันเขียนตัวอักษรได้เพียงขีดเดียว ตัวอักษรบิดเบี้ยวผิดรูป แล้วก็ร้อง “โอ๊ย!” ออกมาด้วยความเจ็บ พลางประคองแขนกล่าวว่า

“ท่านอา... ข้าตกม้าแขนบาดเจ็บ ชั่วคราวคงเขียนไม่ได้แล้ว มิสู้หาคนมาเขียนแทนเถิด ข้าจะบอกให้เอง”

หวังไท่ทำหน้าเป็นกังวล "หลานรัก เจ้าบาดเจ็บไม่เบากระมัง ต้องรีบให้หมอมาตรวจรักษา อย่าได้ปล่อยให้เนิ่นช้าไปจะดีกว่า!" พูดจบก็หันไปมองชายหน้าตาย "อู๋เฉียน เจ้ามิใช่รู้เรื่องกระดูกหักข้อมือเคล็ดอะไรอยู่บ้างรึ รีบช่วยดูให้หลานรักของข้าหน่อย"

หวังหยางลังเล "ไม่จำเป็นกระมังขอรับ ก็แค่มีรอยช้ำบวมอยู่บ้าง ไม่ใช้แรงก็ไม่เจ็บ น่าจะไม่เป็นอะไรมาก"