บทที่ 147 ข้อโต้แย้งเรื่องคุณธรรมและผลประโยชน์ (ตอนจบ)

อวี้อวี่หลิงรู้สึกชื่นชมอย่างยิ่ง คิดในใจว่าตัวอย่างของจักรพรรดิซุ่นและจื่อก้งเหตุใดข้าจึงนึกไม่ถึง ทั้ง 'ซูต้าจ้วน' และ 'สื่อจี้' ข้าก็เคยอ่านมาแล้วนี่นา! ดูท่าจะยังอ่านไม่แตกฉานพอ! ไม่ได้! ต้องทุ่มเทกำลังอ่านอย่างหนักแล้ว!

อวี้เฉียนโหลวเห็นว่าสถานการณ์ทำท่าจะควบคุมไม่อยู่แล้ว รีบส่งสายตาถามบิดาว่าควรจะออกหน้าไปห้ามปรามการโต้เถียงหรือไม่

อวี้อี้กลับส่ายหน้าเบาๆ ส่งสัญญาณว่าไม่ต้องเข้าไปยุ่ง

หลิ่วเฉิงหัวเราะเยาะ "ใช้คำพูดสวยหรูบิดเบือนความผิด วาจาโต้แย้งแต่แฝงความเท็จ หวังจะปิดหูปิดตาผู้คน กลับดำเป็นขาว ช่างเป็นวิธีการที่ไม่เข้าท่าเสียจริง หวังหยาง หากเจ้ายอมรับความผิดของตนเองตรงๆ ข้ากลับจะมองเจ้าสูงขึ้นเสียอีก การใช้คำพูดแถไถไปเรื่อยๆ ยิ่งทำให้ตกต่ำลง!"

เขานั่งตัวตรง ลบรอยยิ้ม กล่าวอย่างจริงจัง