บทที่ 148 โต้เถียงเรื่องการค้า

หลิ่วเฉิงตวาดขึ้นทันที

"เกษตรกรรมคือรากฐาน การค้าคือปลายเหตุ! ผู้ที่เคยอ่านหนังสือมาบ้าง ผู้ที่พอจะรู้เรื่องราวในโลกหล้าอยู่บ้าง ใครบ้างจะไม่รู้?! หวังหยางเจ้าถึงกับเพื่อจะเอาชนะในการโต้เถียง เพื่อจะปกปิดความน่าละอายของตนเอง ถึงกับกล่าววาจาเกินจริงถึงเพียงนี้! ที่เรียกว่าชายหนึ่งคนไม่ไถนา อาจต้องทนหิวโหย สตรีหนึ่งคนไม่ทอผ้า อาจต้องทนหนาวเหน็บ! พ่อค้าไม่ทำการเพาะปลูกผลิต ไม่สามารถเพิ่มข้าวได้แม้แต่หนึ่งถัง ไม่สามารถทอผ้าได้แม้แต่หนึ่งพับ! รู้แต่จะกักตุนรอเวลา ซื้อมาขายไป สิ่งที่เป็นประโยชน์ ก็เพียงแค่สามารถแลกเปลี่ยนของที่มีและไม่มีในที่ใกล้ไกล ทำให้ชีวิตสะดวกสบายขึ้นบ้างเท่านั้น อย่างมากก็แค่มีประโยชน์เล็กน้อยเท่านั้น!"

"ท่านผิดแล้ว พ่อค้าไม่ทอผ้าไม่ไถนาจริง แต่พวกเขากลับสามารถเพิ่มปริมาณข้าวโดยรวมได้..."

หลิ่วเฉิงแค่นเสียงอย่างเย็นชาไม่หยุด "เพ้อเจ้อไร้แก่นสาร ไม่รู้ว่าพูดอะไร!"

"ไม่รู้ก็จงตั้งใจฟังข้าพูด ธุรกิจการค้า โดยเนื้อแท้แล้วอยู่ที่การแลกเปลี่ยน ข้อดีของการแลกเปลี่ยนคือการเพิ่มประสิทธิภาพ ยกตัวอย่างเช่น ท่านหลิ่วเฉิงถนัดในการทำนา..."