บทที่ 149 ขับไล่แขก

อวี้อวี่หลิงคิดในใจว่า ท่านพ่อให้ข้ามาเรียนรู้วิสัยทัศน์และปัญญาจากพี่หวังนั้น ช่างไม่ผิดเลยจริงๆ วิชาความรู้และความคิดอ่านของข้า หากวันหนึ่งสามารถเทียบได้แม้เพียงครึ่งของพี่หวัง ก็คงถือว่าดีมากแล้ว

อวี้เฉียนโหลวอมบ๊ะจ่างข้าวเหนียวไว้ในปากจนลืมเคี้ยว คิดในใจว่า คนผู้นี้มีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ วิสัยทัศน์และความคิดอ่านไม่ต้องพูดถึง เพราะเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันไปไกลแล้ว แม้แต่บัณฑิตและขุนนางทั้งหลายในจิงโจว ก็ยังเทียบไม่ได้เลยสักคน! ตนเองเข้ารับราชการก็ไม่นาน ถือว่ามีประสบการณ์อยู่บ้าง แต่หลักธรรมเช่นนี้กลับไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลย!

แม้แต่เหยียนโย่วเฉิงซึ่งสนิทกับหลิ่วเฉิง ก็ยังถูกการวิเคราะห์ของหวังหยางทำให้เงียบงันไปสิ้น อีกทั้งยังมีประโยคที่ว่า