บทที่ 15 ตระหนกยามค่ำคืน

เฮยฮั่นกล่าวอย่างประหลาดใจ: “มีปัญหาอะไร?”

“ถ้าเขาเป็นคุณชายตระกูลสูงอย่างที่พ่อว่าจริงๆ จะมากินข้าวกับพวกเราได้อย่างไร? ขนาดผู้ใหญ่บ้านสารเลวในหมู่บ้านเรา ยังไม่ยอมมากินข้าวกับเราเลย—”

เฮยฮั่นทำหน้าเคร่ง: “อย่าพูดจาเหลวไหล! ผู้ใหญ่บ้านสารเลวอะไรกัน? ต้องเรียกว่าท่านผู้ใหญ่บ้าน!”

“เอาแต่ใช้ให้พ่อไปทำงานให้เปล่าๆ แม้แต่ถั่วสองสามเซิงก็ไม่ให้ ก็คือตาแก่สารเลว!” อาอู่ตัวน้อยกล่าวอย่างดื้อรั้น

“ไม่ได้ วันนี้ข้าต้องตีเจ้า!” พ่อลูกสองคนหัวเราะคิกคักพลางหยอกล้อกันเป็นพัลวัน

เมื่อเล่นจนเหนื่อย อาอู่ตัวน้อยก็นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง กล่าวว่า: “พ่อ ท่านต้องระวังตัวนะ อย่าให้ใครมาหลอกได้”

เฮยฮั่นหัวเราะ: “เจ้าบอกสิว่าใครสอนให้เจ้าฉลาดแกมโกงแบบนี้?”

อาอู่ตัวน้อยดีดตัวลุกขึ้นนั่ง: “พ่อเป็นคนสอน!”

“แล้วยังไงล่ะ ที่เจ้ามองเห็น พ่อก็มองเห็น ที่เจ้ามองไม่เห็น พ่อก็ยังมองเห็นอยู่ดี แล้วเจ้าจะกังวลอะไรอีก?”

“เชอะ!” อาอู่ตัวน้อยทำหน้าไม่ยอมแพ้ ผ่านไปครู่หนึ่งก็กล่าวว่า: “แต่เขาไม่ยอมแม้แต่จะดื่มซุปฮั่วไช่ ก็น่าจะไม่ใช่คนธรรมดากระมัง”

“อาอู่ คนเรานะ ต้องมองการณ์ไกล” อาอู่ตัวน้อยได้ยินบิดาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก็รู้ว่าจะต้องเริ่มเทศนาอีกแล้ว จึงรีบยืดตัวตรงนั่งนิ่ง ทันใดนั้นก็ได้ยินบิดาพูดต่อ: “การเสียดายซุปฮั่วไช่หนึ่งชาม โจ๊กถั่วกับข้าวบาร์เลย์หนึ่งชาม ย่อมทำอะไรไม่สำเร็จ นี่ก็เหมือนกับการหว่านเมล็ดในฤดูใบไม้ผลิ ถ้าหากเสียดายเมล็ดพันธุ์ หรืออดใจไม่ไหวเอาเมล็ดพันธุ์ไปกินเสีย แล้วจะมีผลผลิตในฤดูใบไม้ร่วงได้อย่างไร? อยากจะได้ผลผลิต ก็ต้องยอมเสียสละ หลักการนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

อาอู่ตัวน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “ความหมายของพ่อก็คือ ถ้าอาอู่อยากจะได้ซุปฮั่วไช่สองชาม ก็ต้องยอมสละชามนี้ไปก่อนใช่หรือไม่?”

เฮยฮั่นหัวเราะฮ่าๆ: “สองชาม? สองชามมันน้อยเกินไป! ต่อไปพ่อจะตั้งให้เจ้าร้อยชาม ให้เจ้าดื่มให้พอใจไปเลย!”

“ข้าไม่เอาร้อยชาม ข้าเอาแค่สองชามก็พอแล้ว!” อาอู่ตัวน้อยทำหน้าจริงจัง

“เชอะ ซุปฮั่วไช่มันจะสักเท่าไหร่กันเชียว เจ้าดูสิว่านี่คืออะไร?” เฮยฮั่นหยิบถุงผ้าใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วเปิดออก

“ปลาแห้ง!” สองตาของอาอู่ตัวน้อยเป็นประกาย

...

ในกระท่อมตะวันออก หวังหยางห่มผ้าห่มเก่าๆ ฟังเสียงหัวเราะอันอบอุ่นของพ่อลูกสองคน รู้สึกโดดเดี่ยวอยู่บ้าง

หลังจากทะลุมิติมา วิกฤตการณ์ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้ง เขาไม่มีเวลาระลึกถึงญาติสนิทมิตรสหายและชีวิตเดิม ไม่มีเวลาวางแผนการดำเนินชีวิตในอนาคต ถึงกับไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องการทะลุมิติด้วยซ้ำ

เขาเหมือนกับคนที่ถูกสัตว์ร้ายไล่ตาม วิ่งติดต่อกันมาทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้ในที่สุดก็มีโอกาสได้หยุดพักหายใจเล็กน้อย เขาเริ่มคิดว่าเงื่อนไขของการทะลุมิติคืออะไร ถ้าหากเป็นขวดวิญญาณ แล้วกลไกที่ทำให้ขวดวิญญาณทำงานและเกิดการทะลุมิติคืออะไร? ตอนนั้นที่พิพิธภัณฑ์มีคนห้าคนล้อมดูขวดวิญญาณอยู่ และในขณะเดียวกัน ที่ฉีใต้แห่งนี้ ก็มีคนห้าคนล้อมขวดวิญญาณอยู่เช่นกัน นี่เป็นเรื่องบังเอิญรึ?

จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเพราะความบังเอิญนี้จึงเกิดการทะลุมิติขึ้น? แต่สุดท้ายทำไมถึงมีเพียงสี่คนที่ทะลุมิติสำเร็จ? แล้วเจ้าของร่างเดิมของร่างนี้อยู่ที่ไหน? ทำไมตนเองถึงไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม? จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าในขณะที่ตนเองทะลุมิติมายังยุคโบราณ เจ้าของร่างเดิมก็ทะลุมิติไปยังยุคปัจจุบันด้วย? ตอนนี้ขวดวิญญาณแตกไปแล้ว สี่คนที่ทะลุมิติมาด้วยกันก็เหลือเพียงตนเอง เกรงว่าจะไม่มีความหวังที่จะได้กลับบ้านอีกแล้ว แต่แม่จะทำอย่างไร?

เฮ้อ แม่ทั้งฉลาดทั้งร่าเริงแถมยังไม่ขาดเงิน ไม่มีตนเองก็ยังสามารถใช้ชีวิตได้ดีอยู่แล้ว หวังหยางทำได้เพียงปลอบใจตนเองเช่นนี้

“เจ้าของร่างเดิมเอ๋ย เจ้าของร่างเดิม ถ้าหากเจ้าทะลุมิติไปยังยุคปัจจุบันจริงๆ ต้องช่วยข้ากตัญญูต่อแม่ของข้าให้มากๆ ช่วยข้าใช้ชีวิตให้ดีๆ” หวังหยางหลับตาลง สวดภาวนาอย่างเงียบๆ ผ่านไปครู่หนึ่งก็พึมพำว่า: “ข้าก็จะช่วยเจ้าใช้ชีวิตให้ดีๆ เหมือนกัน”

กึง กึง กึง! กึง กึง กึง! เสียงทุบประตูดังก้องขึ้นมาอย่างกะทันหันในยามค่ำคืน

หวังหยางลุกขึ้นนั่งพรวดพราด ปฏิกิริยาแรกคือเรื่องการแอบอ้างสถานะถูกเปิดโปงแล้ว นายกองเซวียพาทหารมาจับตนเอง! “เปิดประตู เปิดประตู! ถ้าไม่เปิดอีกจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ!” ข้างนอกตะโกนโหวกเหวก

สีหน้าของเฮยฮั่นเปลี่ยนไปอย่างมาก เขายื่นมือไปคว้าดาบที่เอว แต่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็วางดาบกลับไปไว้ที่หัวเตียง กำชับอาอู่ว่า: “ห้ามออกไปเด็ดขาด!” แล้วก็รีบเดินไปเปิดประตู

ชายฉกรรจ์สี่คนบุกเข้ามาในประตู ทันใดนั้นก็กินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของกระท่อมเล็กๆ “กลับมาแล้ว ทำไมไม่บอกกันสักคำ?” ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมสีเหลือง มือสวมแหวนทองประดับอัญมณี เดินยิ้มเข้ามา

เขาแต่งกายเหมือนพ่อค้าผู้มั่งคั่งทั่วไป ไว้หนวดเคราที่ตัดแต่งอย่างประณีต ถึงแม้จะมีดวงตาเหยี่ยวคู่หนึ่ง แต่ก็ยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน ท่าทีต่อเฮยฮั่นก็เป็นมิตรอย่างยิ่ง แต่ถ้าใครคิดว่าเขาเป็นคนดีมีศีลธรรม นั่นก็คือคนโง่ที่ใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว

เฮยฮั่นรีบก้มตัวคารวะ: “ข้าน้อยเพิ่งจะกลับมา ยังไม่ทันได้ไปคารวะท่านซานเหยีย”

ตู้ซานเหยียกล่าวพลางยิ้มแย้ม: “ไม่เป็นไร ขอเพียงแค่คืนเงิน ตอนนี้มาคารวะก็ยังทัน”

“ข้าน้อยสืบมาแน่ชัดแล้ว! นางนั่นแต่งงานกับพ่อค้าใหญ่ ตอนนี้อยู่ที่เจี้ยนคัง ต้องมีเงินคืนแน่นอน—”

รอยยิ้มของตู้ซานเหยียชะงักไป: “ความหมายของเจ้าคือ ให้ข้าไปตามหาคนที่เมืองหลวงรึ?”

เฮยฮั่นร้อนใจ: “ข้าน้อยมิกล้า! เพียงแต่...เพียงแต่เงินเป็นนางนั่นเป็นคนยืมไป นางโกยเงินหนีไปแล้ว ข้าน้อยไม่เห็นเงินแม้แต่เหรียญเดียวเลยขอรับ!”

ตู้ซานเหยียกล่าวอย่างเชื่องช้า: “หนี้ภรรยาสามีใช้แทน เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณ”

“แต่พวกเราหย่ากันนานแล้ว—”

ตู้ซานเหยียกล่าวอย่างสุภาพอ่อนโยน: “เจ้าจะหย่า หรือจะไล่ภรรยา ก็ไม่เกี่ยวกับข้า คนที่ลงชื่อค้ำประกันคือเจ้า คนที่จำนองคือลูกสาวของเจ้า ไม่เจ้าคืนเงิน ก็เจ้าส่งลูกสาวมา เจ้าเลือกเอาสักอย่าง”

เฮยฮั่นเกลียดชังความโง่เขลาของตนเอง นางนั่นกลับมาเมื่อหนึ่งปีก่อน น่าสงสารอ้อนวอนเขา ทั้งคุกเข่าทั้งร้องไห้ ชี้ฟ้าสาบานว่าจะกลับตัวกลับใจ ก่อนหน้านี้ที่หย่ากันก็มีสาเหตุมาจากการที่เฮยฮั่นลงมือตีคนด้วย ดังนั้นเขาทั้งรู้สึกผิด ทั้งยังมีเยื่อใยเก่า อีกทั้งเพื่อลูกอาอู่จึงใจอ่อนและยอมคืนดีกัน เขาไม่ใช่ว่าไม่มีการป้องกัน แต่นางนั่นแสร้งทำเป็นเหมือนจริงเกินไป ทำให้เขาคลายความระแวงลง! เขาคิดจริงๆ ว่านางอยากจะใช้ชีวิตกับเขาอย่างดีๆ มิเช่นนั้นก็คงจะไม่เชื่อเรื่องโกหกที่ว่ายืมเงินไปลงทุนค้าผ้า! ที่น่าเกลียดชังกว่านั้นคือนางยังหาคนมาร่วมมือ สับเปลี่ยนเอกสาร หลอกลวงเขาให้ใช้อาอู่เป็นหลักประกัน! มิเช่นนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ลงชื่อค้ำประกันเด็ดขาด!

เฮยฮั่นคุกเข่าลง โขกศีรษะอย่างหนักสามครั้ง อ้อนวอนอย่างจริงใจ: “ท่านซานเหยีย ข้าน้อยมีลูกสาวเพียงคนเดียว! ข้าน้อยถูกหลอกให้ลงชื่อในหนังสือค้ำประกันนะขอรับ! ด้วยอิทธิฤทธิ์ของท่านซานเหยีย จะหาคนใครไม่เจอ? จางอาหนี่แต่งงานกับพ่อค้าเทียนไขแซ่หลิว ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่เจี้ยนคัง! ขอร้องท่าน ขอร้องท่านโปรดให้ทางรอดแก่ข้าน้อยด้วยเถิด!”

“ชู่ว์—” ตู้ซานเหยียก้มตัวลง พยุงเฮยฮั่นที่หน้าผากบวมช้ำด้วยฝุ่นดินขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าทำให้เฮยฮั่นรู้สึกหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ “เจ้าดูสิ ทำเหมือนข้าเป็นนักเลงอันธพาลไปได้” ตู้ซานเหยียปัดฝุ่นที่เสื้อผ้าของเฮยฮั่น ราวกับจะทำความสะอาดฝุ่นให้เขา ยิ้มแล้วกล่าวว่า “อันที่จริงแล้ว ข้าเป็นคนง่ายๆ ขอเพียงแค่เจ้าทำตามกฎระเบียบ ข้าย่อมไม่สร้างความลำบากให้เจ้าแน่ จะคืนเงิน หรือจะส่งคนมา เจ้าต้องเลือกสักอย่าง ถ้าเจ้าไม่เลือกสักอย่าง...” เขาตบใบหน้าที่สั่นเทาของเฮยฮั่นเบาๆ ยิ้มแล้วกล่าว: “งั้น เจ้าก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน”

“ข้า...ข้าชั่วคราวไม่มีเงิน บ้านหลังนี้ท่านเอาไป ของในบ้านท่านเชิญตามสบาย—”

“เหอะๆๆๆ...” เฮยฮั่นยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงหัวเราะของตู้ซานเหยียขัดจังหวะ คนสี่คนที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะตามไปด้วย “เจ้ากำลังล้อข้าเล่นรึ? บ้านเก่าๆ ของเจ้าให้ข้าฟรียังไม่เอาเลย เอาล่ะ รีบไปสั่งเสียกับลูกสาวเจ้าสักสองสามคำ แล้วก็เก็บเสื้อผ้าที่นางใส่สักสองสามชุด ข้าให้เวลาเจ้าครึ่งเค่อ” (ประมาณ 1 ชั่วโมง)

——————————

หมายเหตุ:

1. การที่สีเหลืองกลายเป็นสีเฉพาะของราชวงศ์นั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังสมัยราชวงศ์ถังตอนกลาง ดังนั้นในยุคนี้ตู้ซานเหยียจึงสามารถสวมเสื้อผ้าสีเหลืองได้

2. ตามการพิสูจน์ของจ้าวยี่นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยราชวงศ์ชิง คำว่า “เหยีย” ที่ใช้เป็นคำยกย่องนั้นมีต้นกำเนิดในสมัยราชวงศ์ถัง (“ไกอี๋ว์ฉงเข่า”) ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ คำว่า “เหยีย” หมายถึงบิดา ดังนั้นพูดอย่างเคร่งครัดแล้ว คำเรียก “ตู้ซานเหยีย” จึงมีโอกาสน้อยมากที่จะปรากฏในสมัยราชวงศ์ฉีใต้ (เว้นแต่ว่าในวงการนักเลงยุคนั้นก็นิยมใช้ชื่อเล่นอย่าง “เหล่าเตีย” “ซานป้า” เช่นกัน) แต่เนื่องจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของราชวงศ์เหนือใต้นั้นมีจำกัดมาก และส่วนใหญ่จะมุ่งเน้นไปที่ชนชั้นสูงและขุนนาง (ไม่เหมือนกับสมัยราชวงศ์ซ่งที่ชนชั้นสามัญชนเริ่มมีบทบาทขึ้นมา บันทึกเกี่ยวกับชีวิตของประชาชนทั่วไปจึงค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น) ดังนั้นการฟื้นฟูรายละเอียดทางสังคมในยุคนั้นจึงไม่สามารถทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อความสะดวกในการจดจำตัวละคร ที่นี่จึงยังคงใช้คำว่า “เหยีย” ต่อไป และในภายหลังยังจะมีการใช้คำว่าคุณชาย ท่านอ๋อง เป็นต้น แต่คำเรียกเหล่านี้ก็อาจจะไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์

3. ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ยังไม่มีคำว่า “ท่าน” (您) ถ้าหากเพื่อแสดงความเคารพแล้วใช้คำเรียกอื่นมาแทนคำว่า “ท่าน” ทั้งหมด การเขียนก็จะค่อนข้างยุ่งยาก หากใช้คำว่า “เจ้า” (你) โดยตรง ก็ไม่ค่อยจะเข้ากับความเคยชินในการอ่านในปัจจุบัน เพื่อความสะดวกในการจับน้ำเสียงในการสนทนา จึงยังคงใช้คำว่า “ท่าน”