บทที่ 154 ห้าก้าว

แสงตะวันยามเที่ยงสาดส่องลงมาในลานเรือนอันซ่อนเร้นหลังหอหรูอี้ ชายในชุดทะมัดทะแมงผู้ควบม้ามาอย่างรวดเร็ว ฝุ่นผงจากการเดินทางยังไม่ทันได้ปัดเป่า บัดนี้กำลังยืนอยู่ด้านนอกเรือน โค้งกายประสานหมัดรายงานต่อคนในเรือน สายตาจดจ้องลงต่ำอยู่เสมอ ไม่กล้าแอบมองเงาร่างหลังม่านมุกที่ซ้อนกันหลายชั้นแม้แต่น้อย

ภายในเรือน เซียวเป่าเยว่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงปักลาย หมุนจอกสุราในมืออย่างไม่ใส่ใจ มองดูเงาสะท้อนที่งดงามหาใดเปรียบในจอก ดูท่าจะเบื่อหน่ายอยู่บ้าง

"...เรื่องที่อันลู่โหวจะไปรับตำแหน่งผู้ว่าการแคว้นยงโจวได้ถูกกำหนดลงแล้ว เพียงแต่ยังไม่ทราบเวลาที่จะโยกย้ายอย่างแน่ชัด..."

เซียวเป่าเยว่พลันเอ่ยปาก "บอกท่านพ่อโหวว่าต้องรีบ อย่างช้าที่สุดก็ต้องให้ท่านอาสามไปถึงที่นั่นก่อนเดือนเก้า"

"ขอรับ...นายท่านกล่าวว่า เจ้าเมืองไคว่จีคนต่อไปน่าจะเป็นบุตรชายคนโตของจิ้งหลิงอ๋อง เฉินเสี่ยนต๋าอาจจะกลับเมืองหลวงมารับตำแหน่ง—"