บทที่ 160 สุราสามจอก

หวังหยางอ่านบทความนี้จนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ในขณะเดียวกันก็ลอบตกใจอยู่ในใจ บทความนี้เต็มไปด้วยการเชื่อมโยงที่ดูฝืนและไม่สมเหตุสมผล แต่กลับมีเพียงจุดเดียวที่พูดถูก นั่นก็คือการเชื่อว่าหวังหยางมีบทบาทสำคัญในการเตรียมการสร้างฉางผิงชาง ถึงกับยังคาดเดาไปอีกว่าหวังหยางได้อาศัยตระกูลอวี้แห่งซินเหย่เป็นคนกลาง แล้วจึงชักชวนให้ชนชั้นสูงและทางการร่วมมือกัน เพียงแต่เพื่อจะแสดงให้เห็นถึงความลึกซึ้งในการวางแผนของหวังหยาง จึงได้กล่าวว่าตอนที่เขาเข้าโรงเรียนประจำเมืองนั้น ก็เพื่อจะผูกมิตรกับคุณชายรองสกุลอวี้

ก็ต้องขอบคุณที่ข้อโต้เถียงเหล่านี้จำกัดอยู่เพียงแค่ "การใช้อารมณ์" ระหว่างนักศึกษาและบัณฑิตเท่านั้น และไม่ถูกคนภายนอกถือเป็นจริงเป็นจัง มิเช่นนั้นแล้วหวังหยางก็คงจะกังวลอยู่จริงๆ ว่าจะทำให้หวังไท่คิดมากหรือไม่ อันที่จริงต่อให้หวังไท่จะรู้ว่าเป็นหวังหยางที่เชิญอวี้อี้ออกหน้า ปัญหาก็ไม่ใหญ่โตนัก เพียงแต่เช่นนี้แล้ว ง่ายที่จะทำให้หวังไท่ยิ่งให้ความสำคัญกับตนเองมากขึ้น ซึ่งสำหรับแผนการโต้กลับแล้ว มีแต่โทษไม่มีประโยชน์

ตอนแรกหวังหยางยังออกมาชี้แจง บอกว่าเรื่องผ้าไหมไม่เกี่ยวข้องกับฉางผิงชาง

แต่ยิ่งเขาชี้แจง ผู้สนับสนุนก็ยิ่งไม่เชื่อ ต่างก็ทำสีหน้า "ข้าเข้าใจ" พยักหน้าซ้ำๆ แล้วก็ทุ่มเทให้กับการโต้เถียงต่อไป ยังมีคนเลียนแบบวิธีการตีความอย่างลึกซึ้งของ "บทวิเคราะห์ว่าด้วยการเตรียมการ (ผ้าไหม) ธัญพืช" วิเคราะห์ตีความคำชี้แจงของหวังหยางทีละคำทีละประโยค เชื่อว่าในนั้นมี "เหตุจำเป็นสามประการ เรื่องน่าถอนใจสองประการ และคุณธรรมแห่งการสร้างผลงานโดยไม่ยึดติดหนึ่งประการ" พูดเสียจนดูเป็นจริงเป็นจัง!

หวังหยางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก พอมีคนมาสอบถามอีก ก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ไม่พูดอะไรที่เป็นรูปธรรม ฝ่ายค้านเมื่อเห็นดังนั้นก็รวบรวมกำลังพลขึ้นใหม่ บอกว่าหวังหยางเองก็ไม่พูดอะไรแล้ว พวกท่านยังจะมาโต้เถียงอะไรกันอีก! ทั้งยังไปป่าวประกาศข่าวที่ว่าหวังหยางละอายที่จะเอ่ยปากไปทั่วทุกแห่ง