บทที่ 162 ทวนเหล็กราตรีสนิท

โกดังสินค้าเป็นประดุจดังเขาวงกตขนาดใหญ่ โกดังแต่ละหลังตั้งเรียงรายเป็นทิวแถว รอบด้านเงียบสงัด นานๆ ครั้งจะได้ยินเสียงคน เสียงสุนัขเห่า และเสียงเคลื่อนย้ายสินค้า

ผู้จัดการหยุดอยู่ที่หน้าโกดังแห่งหนึ่ง โค้งกายลงกล่าว "คุณชาย ถึงแล้วขอรับ"

หวังหยางหยิบเงินออกมาพวงหนึ่ง ยิ้มแล้วกล่าว "ท่านผู้จัดการหลิวลำบากแล้ว พวกเราเข้าไปเองก็พอ"

ถึงแม้ผู้จัดการจะรู้แต่แรกแล้วว่าหวังหยางจะให้รางวัล แต่ก็ยังคงรับเงินอย่างตื่นตระหนก "คุณชายกล่าวอะไรเช่นนี้! ช่างทำให้บ่าวน้อยลำบากใจยิ่งนัก!!!"

ชายหน้าตายไม่รู้ว่าเหตุใด เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว กลับยิ่งรู้สึกรังเกียจหวังหยางมากขึ้น