บทที่ 163 ซ่อนเร้นร่องรอย

ชายหน้าตายมองดูหวังหยาง สายตาดูแคลนอย่างที่สุด "เจ้าชนชั้นสูงจอมปลอมจะดีใจอะไรนัก ชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือของนายข้า เจ้าจะมาวางแผนเล่นงานข้าแล้วจะทำอะไรได้"

เมื่อเฉินชิงซานได้ยินคำสามคำว่า "ชนชั้นสูงจอมปลอม" ก็เหลือบมองหวังหยางหนึ่งครั้ง ส่วนเฮยฮั่นกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงท่าทีใดๆ ราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย

หวังหยางก็ไม่โกรธ ยิ้มเล็กน้อย "ข้าเล่นงานเจ้า แล้วข้าก็จะกุมชีวิตของนายเจ้าไว้แล้ว"

ชายหน้าตายแค่นเสียงหัวเราะ แต่กลับถูกกลิ่นคาวเลือดในลำคอสำลักจนไอออกมาอีกครั้ง "อย่า...อย่าฝันไปเลย ข้าจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น"

"อันที่จริงเจ้าจะพูดหรือไม่พูดก็ไม่สำคัญ แต่ถ้าหากเจ้าสามารถเปิดเผยข่าวสารให้ข้าได้บ้าง ข้าก็สามารถไม่ฆ่าเจ้าได้ ตัวอย่างเช่นเป้าหมายของนายเจ้าคืออะไร เบื้องหลังของเขาคือผู้ใด ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะคิดใช้คำพูดที่แต่งขึ้นมาไม่กี่ประโยคมาใส่ร้ายปาตงอ๋อง"