บทที่ 164 สายลมวสันต์ต้องนัยน์ตาเมามาย

คิ้วงามของเซี่ยซิงหานขมวดเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม "เรื่องนี้เจ้าเคยพูดกับผู้อื่นหรือไม่"

คนผู้นั้นรีบกล่าวทันที "มิได้ๆ ขอรับ บ่าวน้อยบอกเพียงคุณหนูเท่านั้น ไม่ได้พูดกับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง"

หากพูดไปแล้วก็อาจจะไม่ใช่ตนเองที่ได้รายงานแต่เพียงผู้เดียว โอกาสที่จะแสดงความจงรักภักดีและแสดงความมีไหวพริบเช่นนี้ ย่อมไม่อาจแบ่งปันออกไปได้อย่างแน่นอน

น้ำเสียงของเซี่ยซิงหานเย็นชาลงเล็กน้อย "เรื่องนี้เจ้าต้องเก็บไว้ในท้องให้มิด เรื่องของตระกูลหวังแห่งหลางหยา มิใช่สิ่งที่ผู้อื่นจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ หากเจ้าคาดเดาไปเรื่อยเปื่อย ปากมากพูดจาไร้สาระ ถึงตอนนั้นหากเกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมา อย่าว่าแต่ตระกูลหวังจะไม่ยอมรับเจ้าเลย ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไว้เช่นกัน"

คนผู้นั้นพยักหน้าซ้ำๆ "ขอรับๆ บ่าวน้อยมิกล้าคาดเดาไปเรื่อยเปื่อย ยิ่งมิกล้าพูดจาไร้สาระ!"