บทที่ 165 ครึ่งหนึ่งมอบแด่เธอ

สุราล้นจอก เนื้อหอยกองเป็นพะเนิน

ตอนแรกหวังหยางยังใช้ตะเกียบคีบ ต่อมารู้สึกว่าไม่สะใจ จึงใช้ช้อนตักโดยตรง กินจนหอมกรุ่นเต็มปาก ช่างสะใจยิ่งนัก

ข้างกายของเซี่ยซิงหานกลับมีเปลือกหอยกองเป็นภูเขา แววตาเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

หวังหยางเมื่อเห็นท่าทีเล็กๆ น้อยๆ ของเซี่ยซิงหาน ก็ยิ้มแล้วกล่าว "ก็ตกลงกันไว้ก่อนแล้วมิใช่รึ ท่านทำใจให้สบายหน่อย"

"สบายใจไม่ขึ้น! ท่านแต่งบทกวีสองบทมาล้อเลียนข้า จะสบายใจได้อย่างไร?! ครั้งนี้ห้ามแต่งบทกวีล้อเลียนอีกแล้ว ต้องแต่งบทเพลงที่เศร้าสร้อย ให้สอดคล้องกับอารมณ์ของข้าในตอนนี้!"