บทที่ 169 อิจฉาน้ำแข็ง

สวนน้อยยามบ่าย ไอแดดระอุ

ถึงเวลา "วิชาเลือก" ทุกสี่วันอีกครั้ง

เดิมทีก็เพียงแค่ท่องหนังสือและฟังนางอธิบาย ซึ่งสำหรับหวังหยางแล้วไม่นับว่าเป็นเรื่องยาก แต่เมื่ออากาศยิ่งมายิ่งร้อน เรื่องนี้ก็ค่อยๆ กลายเป็นงานที่น่าเบื่อหน่าย

ในตอนนี้หวังหยางนั่งอยู่นอกเรือน ตากแดดจนเหงื่อท่วมกาย เสื้อผ้าเปียกชุ่ม พลางโบกพัดจีบอย่างไม่มีแรง พลางท่องบทเรียนอย่างไม่มีชีวิตชีวา รู้สึกเพียงว่าตนเองราวกับอยู่ในซึ้งนึ่งขนาดใหญ่ แม้แต่อากาศรอบกายก็ยังเหนียวเหนอะหนะ

เดิมทีการใช้พัดจีบของหวังหยางขึ้นชื่อในเรื่องความสง่างาม ดังนั้นจึงสามารถสร้างกระแส "พัดจีบ" ขึ้นในจิงโจวได้ แต่ตอนนี้กลับไม่เข้ากันกับความพลิ้วไหวสง่างามเลยแม้แต่น้อย!