บทที่ 170 ชี้ข้อผิดพลาด

หวังหยางกำลังท่องเนื้อหาใน "บันทึกแดนใต้" ที่สตรีผู้นั้นมอบให้เขา ชาวเผ่านอกด่านทางใต้เป็นชื่อเรียกโดยรวมของชนเผ่าต่างๆ ทางตอนใต้ในสมัยนั้น ที่เรียกว่าตงอี๋ ซีหรง หนานหมาน เป่ยตี๋

ชนเผ่าที่อยู่นอกเขตอารยธรรมทางตอนใต้แต่โบราณมา ล้วนเรียกว่า "หมาน"

เจียงหนานมีป่าไม้หนาทึบ เครือข่ายแม่น้ำสลับซับซ้อน ระหว่างนั้นมีชนเผ่าหมานน้อยใหญ่กระจายอยู่ ไม่ว่าพวกเขาจะจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกันหรือไม่ ไม่ว่าภาษาของพวกเขาจะเหมือนกันหรือไม่ อย่างไรเสียในสายตาของราชสำนักส่วนกลาง ทั้งหมดล้วนจัดอยู่ในกลุ่ม "หนานหมาน"

ถึงแม้ราชวงศ์ใต้จะสถาปนาชาติขึ้นที่เจียงหนานมานานแล้ว แต่อำนาจกลับไม่เคยครอบคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ แม้แต่ในบางเขตที่อยู่ใกล้กับศูนย์กลางการปกครอง ประชากรของชนเผ่าหมานยังมีจำนวนมากกว่าประชากรที่ลงทะเบียนในทะเบียนราษฎร์ของทางการเสียอีก

ยกตัวอย่างเช่นในสมัยราชวงศ์ฉีใต้ ซึ่งแบ่งการปกครองออกเป็นยี่สิบสองแคว้น สามร้อยแปดสิบห้าเมือง เขตที่มีชนเผ่าหมานตั้งถิ่นฐานอยู่กินพื้นที่ถึงร้อยละสี่สิบของทั้งหมด