บทที่ 171 กลยุทธ์ปราบแดนใต้ (ตอนต้น)

เซียวเป่าเยว่หัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “ช่างกล้าพูดนัก! แค่เจ้าบัณฑิตคนหนึ่ง เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับตำรา ค้นหาถ้อยคำเล่นสำนวน ยังกล้าเอ่ยโอ้อวด วิจารณ์ว่ากลยุทธ์ปราบแดนใต้ของอู่โหวยังมีจุดบกพร่องรึ! ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ลองพูดมาให้ฟังหน่อยสิ ว่ากลยุทธ์ของอู่โหวยังขาดตกบกพร่องตรงไหน ให้ข้าได้เห็นความคิดอันสูงส่งของ ยอดบัณฑิต อย่างเจ้าสักหน่อยเถอะ!”

เซียวเป่าเยว่เมื่อเห็นว่าหวังหยางพอเข้าใจประวัติศาสตร์อยู่บ้าง เดิมทีก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อย แต่พอได้ยินเขากล่าววิจารณ์ว่ากลยุทธ์ปราบแดนใต้ของอู่โหวยัง “มีจุดที่ไปไม่ถึง” ก็พลันรู้สึกว่า อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด บัณฑิตพวกนี้ล้วนฉาบฉวย ต่อให้อ่านประวัติศาสตร์มาสองสามบรรทัด ก็ยังไม่พ้นนิสัยอวดรู้ของตน ดังนั้นตอนที่พูดคำว่า “ยอดบัณฑิต” เขาจึงจงใจเน้นเสียงอย่างเสียดแทงเป็นพิเศษ

"พูดง่าย" หวังหยางซดน้ำแข็งไสหมดถ้วย มีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง หุบพัดจีบเข้าดัง "ฉับ" กล่าวอย่างช้าๆ "กลยุทธ์ปราบแดนใต้ สมควรใช้ทั้งมรรควิถีแห่งกษัตริย์และมรรควิถีแห่งผู้พิชิตควบคู่กันไป"

เซียวเป่าเยว่ส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ "ใหญ่โตแต่ไร้แก่นสาร"

หวังหยางก็ไม่โกรธ ยิ้มแล้วกล่าว "ท่านรู้หรือไม่ว่าการปกครองชาวหนานหมานในทุกราชวงศ์ ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่ใด"