บทที่ 172 กลยุทธ์ปราบแดนใต้ (ตอนกลาง)

ต้องรู้ว่าเหตุผลที่ถังไท่จงสามารถตรัสวาจาว่า "รักดุจเดียวกัน" ได้นั้น มิใช่เพียงเพราะพระทัยส่วนพระองค์กว้างขวาง แต่ยังเป็นเพราะราชวงศ์สุยและถังซึ่งสืบทอดต่อจากราชวงศ์เหนือ เดิมทีก็เป็นการที่ฝ่ายเหนือยึดครองฝ่ายใต้ รวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว ดังนั้นขุนนางผู้มีคุณูปการในการช่วยเหลือสร้างชาติ ขุนนางผู้เป็นเสาหลักของประเทศชาติ เดิมทีก็มิใช่เพียงชนชาติเดียว แต่เป็นการผสมผสานระหว่างชาวหูและชาวฮั่น ถึงแม้กระทั่งราชวงศ์เองก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับอิทธิพลจากสายเลือดและวัฒนธรรมของชาวหู ดังนั้นรากฐานของการก่อตั้งชาติและแนวทางทางวัฒนธรรม จึงแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับราชวงศ์ใต้ที่อพยพลงใต้เพื่อต่อต้านห้าชนเผ่า

ดังนั้นต่อให้เซียวเป่าเยว่จะมีความรู้กว้างขวางเพียงใด เมื่อได้ยินหวังหยางในตอนแรกดัดแปลงวาจาของถังไท่จง พูดว่า "มองดุจเดียวกัน" ก็จะรู้สึกว่าไร้เหตุผล

หวังหยางแน่นอนว่ารู้ดีว่าเซียวเป่าเยว่ยอมรับไม่ได้ หากต้องการจะให้นางเข้าใจวาจาชุดนี้ ก็จะต้องใช้ระบบภาษาที่อยู่ในขอบเขตความคิดและค่านิยมในสมัยนั้นมาอธิบาย เปรียบดังการออกโจทย์คณิตศาสตร์ให้ชาวอินูอิต หากใช้สิงโตและเสือเป็นโจทย์ ก็จะไม่เห็นภาพเท่ากับการใช้กวางเรนเดียร์และแมวน้ำ ดังนั้นหวังหยางจึงเริ่มจากการปกครองในสมัยโบราณมาจนถึงการแยกแยะระหว่างฮั่นและอี๋ใน "ชุนชิว" แล้วก็มาถึงพระทัยของโอรสแห่งสวรรค์ ผิวเผินแล้วทุกตัวอักษรล้วนไม่หลุดออกจากหลักธรรมคลาสสิก แต่ที่จริงแล้วทุกประโยคราวกับยอดเขาที่แปลกประหลาดนอกหมู่เมฆ เกินกว่าจินตนาการ!

นี่ก็เหมือนกับการสวมโซ่ตรวน แต่ก็ยังคงร่ายรำระบำจากแดนสวรรค์ได้ เหมือนกับการอยู่ในท่าบังคับ แต่ก็ยังคงสร้างกระบวนดาบที่ไร้เทียมทานขึ้นมาชุดหนึ่งได้! คำอธิบายชุดนี้ของหวังหยาง หากให้คนทั่วไปในสมัยนั้นได้ฟัง บางทีอาจจะชื่นชมเพียงความรู้ที่กว้างขวางและวาจาที่ยิ่งใหญ่ของเขา ผู้ที่มีความรู้บ้างก็จะสามารถฟังออกถึงหลักธรรมที่เข้มงวดและตรรกะที่ยอดเยี่ยม ส่วนความลึกซึ้งและละเอียดอ่อนนั้น กลับมิอาจล่วงรู้ได้ แต่เมื่อมาเข้าหูของเซียวเป่าเยว่ ก็ไม่ต่างอะไรกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ! ถึงกับยังฟังออกถึงกลิ่นอายที่ว่า "ทำตามใจปรารถนาโดยไม่ละเมิดกฎเกณฑ์" อยู่หลายส่วน!

แต่ทั้งหมดนี้มิใช่สิ่งที่ทำให้เซียวเป่าเยว่รู้สึกตกตะลึงที่สุด