บทที่ 18 การค้ำประกัน

ตู้ซานเหยียค่อนข้างเกรงกลัว คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง: “คุณชายหวังเป็นผู้มีรสนิยมสูงส่ง คนธรรมดาสามัญอย่างข้าย่อมไม่เข้าใจ ข้าเป็นพ่อค้า การค้าขายก็มีกฎของการค้าขาย จะให้เลื่อนการคืนเงินไปอีกสามวันก็ได้ แต่ต้องขอให้คุณชายหวังเป็นผู้ค้ำประกัน ลงชื่อในสัญญา”

แน่นอนว่าหวังหยางไม่อยากจะลงชื่อ และก็สามารถหาคำพูดมาปฏิเสธได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้นก็อาจจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงได้ง่าย และการไม่ลงชื่อก็ง่ายที่จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามสงสัย เพราะในเมื่อเป็นชนชั้นสูง ให้สัญญาว่าจะสามารถคืนเงินได้ในอีกสามวัน แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่กล้าลงชื่อเล่า? ดังนั้นถึงแม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ยังคงกล่าวอย่างเรียบเฉย: “เอาสัญญามา”

ตู้ซานเหยียหยิบสัญญาออกมา พร้อมกับสั่งให้ลูกน้องไปเอาพู่กัน หมึก และตลับชาดมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน หวังหยางกังวลว่าจะมีกลอุบายอะไรซ่อนอยู่ จึงอ่านอย่างละเอียด: “วันที่สิบสาม เดือนสี่ ปีหย่งหมิงที่เจ็ด จางอาหนี่แห่งหมู่บ้านทังจู่ ได้กู้ยืมเงินจำนวนหกพันเหรียญจากตู้ซูเป่าแห่งอำเภอเจียงหลิง ดอกเบี้ยเดือนละหกร้อยเหรียญ กำหนดเวลาหนึ่งปี หากผิดนัดไม่คืน ให้ตู้ซูเป่ามีสิทธิ์นำตัวเฮยอาอู่บุตรสาวของจางอาหนี่ไปเป็นหลักประกันแทนเงินได้ ทั้งสองฝ่ายตกลงทำสัญญา พิมพ์ลายนิ้วมือไว้เป็นหลักฐาน เจ้าหนี้ ตู้ซูเป่า ผู้กู้ จางอาหนี่ อายุยี่สิบหกปี ผู้ค้ำประกัน เฮยฮั่น อายุสามสิบปี”

เป็นเงินกู้นอกระบบจริงๆ ด้วย! ดอกเบี้ยเดือนละหนึ่งในสิบ! อันที่จริงแล้วหวังหยางไม่รู้ว่า ในยุคนั้นการปล่อยเงินกู้ ส่วนใหญ่แล้วก็คิดดอกเบี้ยสิบส่วนเอาหนึ่ง ตู้ซานเหยียถึงแม้จะใจดำ แต่ในเรื่องดอกเบี้ยก็ยังคงเป็นไปตาม “มาตรฐานอุตสาหกรรม” ตู้ซูเป่าผู้นี้น่าจะเป็นชื่อจริงของตู้ซานเหยีย

ในตอนนี้พู่กันกับหมึกก็ได้ยืมมาแล้ว ตู้ซานเหยียจ้องเขม็งมาที่หวังหยาง: “เชิญคุณชายลงชื่อต่อจากผู้ค้ำประกัน” หวังหยางยกพู่กันขึ้นอย่างสบายๆ เขียนคำว่า “หวังหยาง” สองคำลงไปใต้ชื่อผู้ค้ำประกัน แล้วก็ประทับรอยมือ ตู้ซานเหยียมองคำว่า “หวังหยาง” สองคำนั้น สองตาหรี่ลงเล็กน้อย

เฮยฮั่นเห็นฉากนี้ ขอบตาก็แดงขึ้นมาทันที อาอู่กัดริมฝีปาก กำปั้นเล็กๆ ก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว ตู้ซานเหยียกล่าว: “คุณชายยังต้องเขียนอายุด้วย”

หวังหยางวางพู่กัน: “ขี้เกียจเขียนแล้ว ก็เท่านี้แหละ เงินเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้จะเขียนอายุไปทำไม!” ตู้ซานเหยียข่มความโกรธไว้สุดกำลัง กล่าวคำอำลาแล้วจากไป ตลอดทางสีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เขาวางแผนมานาน วันนี้ควรจะเป็นวันที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม แต่ผลกลับไม่รู้ว่ามีเด็กหนุ่มไม่ทราบที่มาโผล่มาจากไหน ไม่เพียงแต่จะมาขัดขวางเรื่อง แต่ยังมารับภาระหนี้สินไปอีก ถ้าหากสถานะของคนผู้นี้เป็นของปลอม หรือคืนเงินไม่ได้ ก็ยังจัดการได้ง่าย แต่ถ้าหากอีกสามวันเขาสามารถคืนเงินได้จริงๆ ก็คงจะต้องคิดหาวิธีอื่นอีก

ในขณะนั้นลูกน้องคนหนึ่งก็ถามขึ้น: “ท่านซานเหยีย คนผู้นั้นเป็นคนสกุลหวังแห่งหลางหยาจริงๆ รึ?” สายตาของตู้ซานเหยียเย็นชา: “จะจริงจะเท็จ ตรวจสอบดูก็รู้”

...

“คุณชายหวัง ท่านคือผู้มีพระคุณอย่างสูงของบ้านข้า! ต่อไปไม่ว่าจะต้องบุกน้ำลุยไฟ ขอเพียงเป็นเรื่องที่ท่านสั่ง เฮยฮั่นจะทำตามอย่างแน่นอน!” “คุณชาย อาอู่ผิดไปแล้ว อาอู่ไม่ควรจะมาขอแบ่งโจ๊กของท่าน! พรุ่งนี้เช้าอาอู่จะทำของอร่อยๆ ให้ท่าน!” พ่อลูกสองคนคุกเข่าอยู่บนพื้น ท่าทางเหมือนจะสาบาน

หวังหยางหัวเราะ: “อาอู่ เจ้ากลับเข้าห้องไปนอนก่อน ข้าจะปรึกษาเรื่องบางอย่างกับพ่อของเจ้า” อาอู่ตัวน้อยโขกศีรษะหนึ่งครั้ง แล้วก็กลับเข้ากระท่อมตะวันตกไปอย่างว่าง่าย

สีหน้าของหวังหยางเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา: “เรื่องนี้เจ้าวางแผนมานานแค่ไหนแล้ว?” เฮยฮั่นทำหน้างุนงง: “คุณชาย ท่านพูดอะไร? วางแผนอะไรขอรับ?”

“ข้าช่วยเจ้าได้ แต่ข้าไม่ชอบถูกใครหลอกใช้ เจ้ามีโอกาสพูดความจริงเป็นครั้งสุดท้าย” วันที่กู้ยืมในสัญญาคือวันที่สิบสามเดือนสี่ปีที่แล้ว ถึงวันนี้ก็ครบหนึ่งปีพอดี หวังหยางไม่เชื่อว่าเฮยฮั่นจะไม่รู้ว่าตู้ซานเหยียจะมาทวงหนี้ในวันนี้ ยิ่งไม่เชื่อว่าการที่เฮยฮั่นพาเขากลับบ้านจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

เฮยฮั่นเห็นสีหน้าของหวังหยางยิ่งดูเคร่งขรึมลง ก็รีบโขกศีรษะกล่าว: “คุณชายโปรดระงับโทสะ ข้าน้อยจะพูดความจริง! ข้าน้อยกังวลว่าตู้ซานเหยียจะมาทวงหนี้ที่บ้าน แต่ข้าน้อยก็ตั้งใจจะช่วยคุณชายจริงๆ นะขอรับ! ข้าน้อยรู้ว่าคุณชายชั่วคราวไม่รู้ว่าจะไปพักที่ไหน ดังนั้นจึงอยากจะเชิญคุณชายมาพักที่บ้าน ไม่ใช่ทั้งหมดเป็นเพราะเรื่องของตู้ซานเหยีย!” ไม่ใช่แค่ไม่รู้ว่าจะไปพักที่ไหน เรียกได้ว่าแม้แต่เรื่องกินข้าวก็ยังไม่มีทางออก!

หวังหยางรู้ดีว่าเฮยฮั่นพูดเช่นนี้ก็นับว่าไว้หน้าตนเองมากแล้ว พูดไปแล้วสองวันนี้เฮยฮั่นก็ปรนนิบัติได้ดี อีกอย่างเมื่อคืนถ้าหากไม่มีเขาเป็นพยานเปลี่ยนซ่านฉีฉางซื่อเป็นซ่านฉีซื่อหลาง ตอนนี้ตนเองก็ไม่แน่ว่าจะกลายเป็นนักโทษไปแล้วหรือไม่ ตอนนี้ยังให้ข้าวให้น้ำให้ที่พัก ก็ถือว่าช่วยแก้ปัญหาเรื่องอาหารการกินและที่อยู่อาศัยของตนเองได้

แต่เขาก็ยังต้องตักเตือนต่อไป ถ้าหากปล่อยให้เฮยฮั่นคิดว่าตนเองเป็นคนดีเกินเหตุ หรือถูกหลอกใช้โดยไม่รู้ตัว เรื่องแบบนี้ก็อาจจะเกิดขึ้นอีกได้ หวังหยางทำหน้าไร้อารมณ์: “ถ้างั้นที่เจ้าให้ข้ามาบ้านเจ้า ก็คือจะใช้ข้าเป็นโล่กำบังดาบของตู้ซานเหยียรึ?”

เฮยฮั่นรู้สึกหนาวไปทั้งตัว รีบอธิบาย: “ข้าน้อยไม่มีเจตนาเช่นนั้นเลย! ข้าน้อยเพียงแค่คิดว่าด้วยสถานะของคุณชาย ย่อมต้องสามารถข่มขู่ตู้ซานเหยียให้ถอยไปได้ ให้เขาไปทวงเงินกับนางนั่น หรือให้เขาผ่อนผันให้ข้าน้อยอีกสักหน่อย แต่ใครจะไปรู้ว่า...” เฮยฮั่นพูดต่อไม่ได้ คำพูดที่เขาไม่ได้พูดออกมาคือ: ใครจะไปรู้ว่าตู้ซานเหยียไม่ไว้หน้าแม้แต่สกุลหวังแห่งหลางหยา! ตามแผนที่เขาวางไว้ก่อนหน้านี้ ตู้ซานเหยียไม่เพียงแต่จะต้องยกหนี้ให้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ต้องลดดอกเบี้ยลงบ้าง ถึงกับอาจจะบอกว่าแค่คืนเงินต้นก็พอแล้ว อย่างไรเสียก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้ผูกมิตรกับบุตรหลานตระกูลสูง แต่ใครจะไปรู้ว่าตู้ซานเหยียผู้นี้จะบ้าอะไรขึ้นมา! ไม่เพียงแต่จะไม่ลดดอกเบี้ยแม้แต่เหรียญเดียว กลับยังให้คุณชายหวังลงชื่อค้ำประกันต่อหน้าอีก! หรือว่าเขาสงสัยในสถานะของคุณชายหวัง? หรือว่าเห็นคุณชายแต่งกายธรรมดา จึงได้ดูถูก?

หวังหยางพูดต่อ: “ใครจะไปรู้ว่าเขาจะให้ข้าคืนเงินแทนเจ้า”

“ไม่! คุณชาย! ข้าน้อยจะไม่รับเงินก้อนนี้ของท่านไปเปล่าๆ! เงินเหล่านี้ถือว่าข้าน้อยยืมจากท่าน ต่อไปข้าน้อยจะคืนให้ท่านแน่นอน!”

“คืนข้ารึ?” หวังหยางยิ้มอย่างขมขื่น “แต่ถ้าหากว่าข้าก็เอาเงินเหล่านี้ออกมาไม่ได้ล่ะ?” เฮยฮั่นยืนตะลึงอยู่ที่เดิม

“ถ้าหากว่าสามวันหลังจากนี้คนที่มารับข้าไม่มาล่ะ?” “ถ้าหากว่าต่อให้คนที่มารับข้ามาถึงแล้ว ข้าก็ยังไม่มีเงินใช้หนี้แทนเจ้าล่ะ?” เฮยฮั่นเคยคิดถึงสถานการณ์แบบนี้มานานแล้ว เงินหนึ่งหมื่นสามพันสองร้อยเหรียญไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย และคุณชายหวังในตระกูลดูเหมือนจะเป็นพวกที่ไม่ค่อยมีอำนาจเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นตัวเขาเองก็กำลังตกยากอยู่ การไม่มีเงินออกมาก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ก่อนหน้านี้หวังหยางตอบตกลงอย่างง่ายดายเกินไป ทำให้เขาเข้าใจผิดไปว่าเงินก้อนนี้สำหรับหวังหยางแล้วไม่ใช่เรื่องยาก ตอนนี้มาคิดดู ที่แท้ก็เป็นเพียงแผนถ่วงเวลาของคุณชาย

เขาสงบสติอารมณ์ ในแววตาปรากฏความเด็ดเดี่ยวแวบหนึ่ง กล่าวเสียงต่ำ: “รอให้ฟ้าสาง คุณชายก็ออกจากจิงโจวไปเถอะ ข้าเป็นผู้ค้ำประกันคนแรก เรื่องนี้ก็ตกอยู่ที่ข้าน้อยแล้ว”

หวังหยางถาม: “เจ้าเตรียมจะทำอย่างไร?”

“ข้าน้อยมีวิธีของข้าน้อยเอง”

“เจ้าจะมีวิธีอะไรได้? ก็แค่ถือดาบไป สู้ให้มันตายกันไปข้างหนึ่ง แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า เจ้าตายไปแล้ว อาอู่จะทำอย่างไร?” เฮยฮั่นน้ำตาไหลโขกศีรษะ: “ถ้าหากคุณชายสามารถพาอาอู่ไปด้วยได้ ชาติหน้าข้าน้อยขอเกิดเป็นวัวเป็นม้า ตอบแทนคุณชาย!”

เขารู้ดีว่าคำขอนี้มันเกินไปมาก ไม่ต้องพูดถึงว่าหวังหยางกับอาอู่ไม่ได้เป็นญาติกัน แค่พูดว่าอาอู่มีทะเบียนทหาร แล้วยังถูกลงในสัญญาจำนอง ตอนนี้ไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว ถึงตอนนั้นไม่ว่าตู้ซานเหยียจะใช้คนของตนเองไล่ตาม หรือให้ทางการออกหมายจับ ทั้งสองคนไม่ต้องพูดถึงว่าจะออกจากจิงโจวได้เลย แม้แต่หนานจวิ้นก็อาจจะหนีออกไปไม่ได้ แต่หวังหยางอย่างไรเสียก็มีสถานะชนชั้นสูงค้ำอยู่ ต่อให้ไม่มีหลักฐานแสดงตน ต่อให้ที่บ้านจะตกอับแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็พอจะข่มขู่สถานการณ์ได้บ้าง ลูกสาวตามเขาไป ก็น่าจะยังมีทางรอด

หวังหยางถอนหายใจ: “ไม่ได้หรอก อาอู่ตัวน้อยฉลาดแกมโกง ข้ารับมือไม่ไหวหรอก” เฮยฮั่นนึกว่าหวังหยางปฏิเสธที่จะพาลูกสาวไปด้วย ทันใดนั้นก็สิ้นหวังลง

ในขณะนั้นก็ได้ยินหวังหยางกล่าวว่า: “พวกเราแบ่งงานกันให้ชัดเจนหน่อย อาอู่ก็ให้เจ้าดูแลเหมือนเดิม ส่วนเงินก็ให้ข้าเป็นคนหา” เฮยฮั่นเงยหน้าขึ้นมาทันที แทบไม่เชื่อหูตัวเอง!

เขากล่าวเสียงสั่น: “คุณชาย ท่าน...”

หวังหยางยิ้มอย่างอ่อนโยน: “อะไรนะ ไม่เชื่อรึ?”

“ข้าเชื่อ เชื่อ! เพียงแต่ เพียงแต่เวลามีแค่สามวัน เงินมากมายขนาดนี้ คุณชายจะไปหามาจากไหนขอรับ?”

หวังหยางบิดขี้เกียจ ค่อยๆ ท่องว่า: “ในหนังสือย่อมมีบ้านทองคำ” เฮยฮั่นฟังคำพูดของหวังหยางไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่มั่นใจของหวังหยาง ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างประหลาด เมื่อคิดว่าในที่สุดตนเองก็รักษาสูกสาวไว้ได้ ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้โฮออกมา และในขณะนั้นอาอู่ที่แอบฟังอยู่หลังกำแพง ก็ร้องไห้จนกลายเป็นเด็กขี้แง ในใจคิดว่า: คุณชายหวังแห่งหลางหยาที่หน้าตาดีคนนี้ ไม่ใช่คนเลวร้ายจริงๆ ด้วย