บทที่ 182: การซักถามด้วยปลายพู่กันและคมมีด

หลิ่วเฉิงกำหมัดแน่น ไหล่กระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจ บนใบหน้ามีคราบน้ำตา ดวงตาจ้องเขม็งราวกับคนเสียสติ

ชายร่างกำยำเดินออกมา ตวาดใส่หลิ่วเฉิง "แม่เจ้าเอ๊ย เปิดปาก! อยากโดนตีรึ?"

หลิ่วเฉิงชี้นิ้วไปยังชายร่างกำยำ เสียงระเบิดออกมาดั่งภูเขาไฟที่ถูกกดไว้ "บัณฑิตยอมตายไม่ยอมถูกหยาม! เอาศีรษะมันมาให้ข้า แล้วข้าจะบอกพวกเจ้า!"

หวังหยางแสร้งทำเป็นพูดจาเกลี้ยกล่อมอย่างเห็นอกเห็นใจ "คุณชาย! ผู้กล้าย่อมไม่เสียเปรียบในสถานการณ์ซึ่งหน้า! ท่านนี่ช่าง..."

หลิ่วเฉิงชี้นิ้วมาที่หวังหยาง "เจ้าน้อยหน่อยเถอะ อย่ามาแสร้งทำเป็นคนดีที่นี่! วันนี้ต่อให้ข้าไม่จัดการเจ้า ข้าก็จะจัดการมัน!"