บทที่ 187: ฝนพรำยามเที่ยงริมหน้าต่าง (ตอนต้น)

อ๋องแห่งปาตงมองหวังหยางอย่างสนอกสนใจ "เจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง ข้าใช้งานเจ้าก็จริง แต่ข้าก็ไม่ได้ใช้งานเจ้าเปล่าๆ! เจ้าหนูอย่างเจ้าก็ได้กำไรไปไม่น้อย! จะเอาเรื่องที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้มาขอให้ข้าช่วยอีก มันยังไม่มีน้ำหนักพอ..."

หวังหยางกำลังจะเอ่ยปาก อ๋องแห่งปาตงก็เปลี่ยนเรื่อง "แต่เห็นแก่ความเป็นสหายระหว่างเราสองคน ข้าจะตั้งโจทย์ข้อหนึ่ง หากเจ้าตอบได้ ข้าก็จะช่วยเจ้าครั้งนี้ แต่หากตอบไม่ได้ เจ้าก็ไปหาวิธีเอาเอง แต่เราตกลงกันไว้ก่อนนะว่า หากตอบไม่ได้ ต่อให้เจ้าถูกหลิวอิ๋นกักตัวไว้ ธุรกิจผ้าต่วนไหมก็ต้องไม่ล่าช้า! เจ้าต้องจัดการให้เรียบร้อยด้วยตนเอง มิฉะนั้นข้าไม่ยอมแน่!"

"ท่านอ๋อง! ลาหายไปแล้ว ท่านยังจะให้โม่หินหมุนเองอีกรึ ช่างหน้าเลือดไปหน่อยแล้ว!"

อ๋องแห่งปาตงหัวเราะพลางชี้ไปที่หวังหยาง "เจ้าหนูอย่างเจ้าเลิกเล่นละครได้แล้ว! ขอเพียงเจ้าไม่อยากให้ธุรกิจต้องเสียหาย วิธีการมีถมไปมิใช่รึ? อย่าเอาเรื่องนี้มาขู่ข้า ทำให้ข้าโมโหขึ้นมา ข้าจะร่วมมือกับหลิวอิ๋นจัดการเจ้า!"

นี่คือข้อเสียของการที่หวังหยางใช้วิธี "งอแง" เพื่อข่มขู่อ๋องแห่งปาตงให้ช่วยเหลือ