บทที่ 188: ฝนพรำยามเที่ยงริมหน้าต่าง (ตอนจบ)

เซี่ยซิงหานเบิกตากว้าง มองดูกระดาษแผ่นนั้นซึ่งมีข้อความตอนหนึ่งเขียนไว้ว่า:

"...วายุโหมกระหน่ำกวาดเมฆา หิมะโปรยปรายปกคลุมทั่วด่านใหญ่ คลื่นพลังปราณอันแข็งกร้าวไร้เทียมทานแผ่ออกจากร่างของจวงโจว สั่นสะเทือนมหาปุโรหิตแห่งแคว้นสู่กลับไปโดยตรง แขนหักเป็นหลายท่อน อวัยวะภายในบอบช้ำสาหัส กระอักโลหิตสด! ทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริด เพลงยุทธ์ฉานฉงอันไร้เทียมทานในหล้า กลับถูกคนผู้นี้ทำลายลงได้ในกระบวนท่าเดียว! ยังไม่ทันที่จะได้ทันได้ตั้งตัว ร่างของจวงโจวก็พลันประดุจสายรุ้งสีขาวที่สาดส่องแสบตา ทะลวงผ่านกระบวนกระบี่ที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ พุ่งตรงไปยังเบื้องหน้าพระที่นั่งของอ๋องแห่งสู่!

‘อารักขา!’ เสียงแหลมเสียดฟ้าดังขึ้น เจ้าสำนักใหญ่ทั้งแปด สิบสองผู้อาวุโส ต่างรุมเข้าโจมตี พลังปราณหลายสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดุดันราวกับพายุ จวงโจวตวัดกระบี่ในแนวนอน ชายเสื้อพลิ้วไหว วายุและหิมะเปลี่ยนสี! เพียงแค่พลังกระบี่เดียว กลับไถลึกลงไปในทุ่งหิมะจนเกิดเป็นร่องลึกยาว สั่นสะเทือนยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแคว้นสู่เหล่านี้ให้ถอยกลับไปสิบกว่าก้าว อาวุธล้วนแตกหัก! มหาปุโรหิตที่ล้มลงกับพื้นคำรามอย่างหวาดผวา: ‘เจ้าเป็นใครกันแน่!!!’

ในขณะนั้น เขาพอจะเดาฐานะของเด็กหนุ่มผู้นี้ออกแล้ว! เพราะนอกจากคนผู้นี้แล้ว ยังจะมีผู้ใดที่สามารถใช้คนเพียงคนเดียวและกระบี่เพียงเล่มเดียว กดดันวีรบุรุษทั่วหล้าให้ยอมสยบได้อีกเล่า! แต่เขาไม่ยอมเชื่อ! ไม่กล้าเชื่อ! จวงโจวไม่ตอบ เพียงแต่ขว้างกระบี่ออกไปตามใจชอบ กระบี่ยาวปักลึกลงไปในหิมะครึ่งเล่ม หันกายเดินไปยังอ๋องแห่งสู่ที่ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ปากเอ่ยว่า: ‘ผู้ใดข้ามกระบี่เล่มนี้มา ตาย’..."

เซี่ยซิงหานมองจนตะลึงจนอ้าปากค้าง เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากอ้าครึ่งหนึ่ง เฉินชิงซานหันมาพยักหน้าให้เซี่ยซิงหานอย่างตื่นเต้น "สนุกมากเลยเจ้าค่ะ!!!"