บทที่ 189: คดีในเรือนจำ

คุกเมืองช่างวังเวง ในอุโมงค์ใต้ดินที่มืดมิดและคดเคี้ยว เสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าสยดสยองดังก้องสะท้อน แสงไฟไม่กี่ดวงสั่นไหวอยู่บนผนังหินที่ชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำ แตกสลายและยุ่งเหยิง

ภายในห้องทรมาน ชายผู้หนึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายอาบไปด้วยเลือด ถูกมัดไว้กับแผ่นไม้แนวตั้ง ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ราวกับหมดสติไปแล้ว เสื้อผ้าบนร่างกายขาดรุ่งริ่งจนไม่เหลือชิ้นดี ภายใต้เศษผ้าขี้ริ้ว ของเหลวสีดำแดงกำลังไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ นิ้วมือทั้งสิบแข็งทื่ออยู่กลางอากาศ เนื้อที่ปลายนิ้วแหลกเหลว เล็บหายไปหมดสิ้น กลิ่นคาวเน่าเหม็นชวนคลื่นไส้

ผู้คุมสองคนนั่งหนึ่งคนยืนหนึ่งคน คนที่ยืนมีรูปร่างกำยำ กำลังพิงกำแพง ซดบะหมี่แผ่นในชามอย่างเอร็ดอร่อย เสียงซู้ดซ้าดดังขึ้นในห้องทรมานที่เงียบสงัดแห่งนี้ ช่างบาดหูเป็นพิเศษ

คนที่นั่งมีใบหน้าขาวเกลี้ยงกว่า ขมวดคิ้ว สีหน้ารำคาญ ปิดสำนวนคดีในมือลง "เฒ่าเจี่ย ท่านจำเป็นต้องมากินอะไรที่นี่ด้วยรึ? ท่านไม่รู้สึกขยะแขยงบ้างหรือ?"

เฒ่าเจี่ยดูดเศษแป้งที่ติดอยู่บนนิ้วหัวแม่มือเข้าปาก เหลือบมองเพื่อนร่วมงานแวบหนึ่ง "ก็พอดีถึงตาที่เจ้าไม่ต้องลงมือ ข้าเหนื่อยมาตั้งครึ่งค่อนวัน กินอะไรสักหน่อยจะเป็นไรไป?"