บทที่ 199: หลิวอิ๋น

น้ำค้างบนชายคากระเบื้องแห้งเหือด แสงอรุณฉายฉานเขียวขจี

วันนี้บ้านสกุลหวังเงียบสงบเป็นพิเศษ คฤหาสน์หลังใหญ่โตเหลือเพียงหวังหยางอยู่ตามลำพัง

หวังหยางยืนตั้งท่ามวย ฝึกซ้อมเพลงมวย คัดอักษร และอ่านหนังสือ เฉกเช่นทุกวัน

หลังจากอ่าน "เฉียวจื่อฝ่าซวิ่น" ไปได้ครึ่งม้วน หวังหยางก็เก็บหนังสือ เปลี่ยนเป็นชุดสีดำปักลายทองโค้งงอ คาดเข็มขัดสีดำลายทอง รวบผมด้วยปิ่นทองดำ นำเป็ดย่างที่อาอู่ห่อไว้ล่วงหน้าและพัดพับด้ามหนึ่ง มายังคอกม้าที่ลานหน้า วางเป็ดย่างลงในถุงผ้าที่พาดบนหลังม้า จากนั้นจึงขึ้นม้า ชายเสื้อพลิ้วไหวดั่งเมฆหมึก ค่อยๆ บังคับม้าออกจากลานบ้านอย่างสบายอารมณ์

เพิ่งจะขี่ม้าพ้นซอย ก็มีข้าราชการผู้น้อยคนหนึ่งเข้ามาทักทาย มอบจดหมายฉบับหนึ่งให้หวังหยาง หวังหยางเปิดอ่านบนหลังม้า: