บทที่ 200: การเจรจา

เจ้านี่หัวเราะได้วิปริตพิกล

มาแสดงเป็นแดร็กคิวลาอยู่ตรงนี้รึ...

ต้องยอมรับว่า บรรยากาศรอบตัวของหลิวอิ๋นผู้นี้ช่างเยือกเย็นน่าขนลุกอยู่บ้าง อาจจะเป็นเพราะอยู่ในคุกมานานเกินไป แม้แต่รูปลักษณ์และอุปนิสัยก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จัดอยู่ในประเภทที่รูปลักษณ์ภายนอกทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกเกรงกลัวได้โดยง่าย

แต่สภาพจิตใจของหวังหยางนั้นมั่นคงมาโดยตลอด เขาเหลือบมองหลิวอิ๋นแวบหนึ่ง แล้วก็หัวเราะอย่างประหลาดกลับไป:

"ยินดีแล้วรึ? นี่เพิ่งจะถึงไหนกันเอง? ข้าผู้นี้ก็ไม่เลวนัก ท่านหัวหน้าเสมียนค่อยๆ คบหาไป โดยทั่วไปแล้วยิ่งคบหาก็จะยิ่งยินดี หากวันใดไม่ยินดีแล้ว เช่นนั้นท่านผู้ใหญ่ก็ลองหาสาเหตุด้วยตนเอง..."