บทที่ 207: ซุ่มสิบทิศ (สี่)

ผู้คุมคุกแม้จะอยากเอาใจหวังหยาง เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเกลียดตนเองไปพร้อมกับหลิวอิ๋น แต่ก็กลัวว่าจะจัดงานใหญ่โตเกินไป แล้วหลิวอิ๋นจะมาเอาเรื่อง จึงแสร้งทำเป็นลังเล "ข้าน้อยอยากจะรับใช้คุณชายอย่างยิ่ง แต่ก็เกรงว่าท่านหัวหน้าเสมียนจะมาตำหนิเอาได้ ข้าน้อยตำแหน่งต่ำต้อย นี่..." พูดพลางมองไปยังจงรุ่ยอย่างขอความช่วยเหลือ

จงรุ่ยกล่าว "ไม่เป็นไร ก็บอกว่าเป็นคำสั่งของข้าเอง"

ผู้คุมคุกดีใจ "ข้าน้อยจะรีบไปจัดการทันที!"

เจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายหนุ่มเห็นเพื่อนร่วมงานไม่มีใครขัดขวาง ผู้คุมคุกก็เอาใจอย่างออกนอกหน้า อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าขุ่นเคือง ในใจคิดว่าตนเองอย่างไรเสียก็ล่วงเกินหวังหยางไปแล้ว ตอนนี้จะมาเอาใจก็ไม่ทันแล้ว สู้ยืนหยัดในจุดยืนของตนเอง ให้หัวหน้าเสมียนได้เห็นว่าใครคือลูกน้องที่จงรักภักดีที่สุด! จึงคิดจะพูดสักประโยคว่า "หากมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานหลัก ห้ามนำอาหารจากภายนอกเข้ามา" แต่คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้ว กลับแข็งทื่อไม่กล้าพูดออกไป

ในขณะนั้น จงรุ่ยเดินมาอยู่หน้าหวังหยาง ขมวดคิ้วแน่น กล่าวอย่างกังวลยิ่งนัก "พอกองกำลังทหารเมืองมาถึง สถานการณ์นี้..."