บทที่ 21 ธิดาแห่งครัวเรือนทหาร

“คุณชายท่านเก่งกาจมาก! ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าท่านซานเหยียโขกศีรษะยังไม่ทำให้เขากลัวเลย ท่านพูดเรื่องขงจื๊อขนบธรรมเนียมอะไรนั่นไปตั้งมากมาย แล้วเขาก็ไม่กล้าหายใจแรงเลย! คำคล้องจองนั่นมันว่าอะไรนะ? ภูตผีอะไร?” อาอู่ตัวน้อยถามหวังหยางอย่างตื่นเต้น

หวังหยางยิ้ม: “จื่อปู้อวี่ไกว่ลี่ล่วนเสิน (ขงจื๊อไม่กล่าวถึงเรื่องภูตผีปีศาจ)”

“ใช่ๆๆ! คือไกว่ลี่ล่วนเสินนั่นแหละ!”

“นี่ไม่ใช่คำคล้องจองนะ เป็นคำพูดใน ‘หลุนอวี่’ (คัมภีร์หลุนอวี่)”

“หลุนอวี่คืออะไร?”

“‘หลุนอวี่’ คือหนังสือม้วนหนึ่ง ถ้าหากเจ้าท่อง ‘หลุนอวี่’ ได้ ก็จะสามารถพูดเหมือนข้าเมื่อครู่นี้ได้ แล้วก็ทำให้ผู้ใหญ่บ้านเถียงไม่ออก เป็นอย่างไรล่ะ? อยากเรียนไหม?” หวังหยางกล่าวชักชวนอย่างใจเย็น

อาอู่ตัวน้อยตอนแรกก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น แต่ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ แล้วก็เริ่มส่ายหน้า

“เป็นอะไรไป?” หวังหยางถามอย่างประหลาดใจ

“คุณชายหวัง อาอู่เป็นธิดาแห่งครัวเรือนทหาร ในอนาคตก็ต้องไปรับใช้ในกองทัพด้วย” เฮยฮั่นอธิบายอยู่ข้างๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะเกิดความคาดหวังขึ้นมาบ้าง ถ้าหากคุณชายหวังสามารถช่วยอาอู่ปลดประจำการจากทะเบียนทหารได้ ก็จะดีแค่ไหน! ทายาทของครัวเรือนทหารก็ยังคงเป็นครัวเรือนทหารต่อไป แม้แต่ผู้หญิงก็ไม่มีข้อยกเว้น แต่ครัวเรือนทหารหญิงโดยทั่วไปจะรับผิดชอบงานด้านโลจิสติกส์ นอกจากในกรณีพิเศษบางอย่างแล้ว ก็ไม่ต้องออกรบ ส่วนเรื่องการอ่านหนังสือนั้น ยิ่งไม่มีประโยชน์เข้าไปใหญ่

สีหน้าของอาอู่หมองลง แล้วก็รีบเผยรอยยิ้มออกมา: “อาอู่ทำอาหารเป็นแล้ว รอให้ฝึกงานเย็บปักถักร้อยให้เก่งก็พอแล้ว!” หวังหยางถอนหายใจในใจ ตบศีรษะของอาอู่เบาๆ ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ ปัญหาต้องแก้ไขไปทีละอย่าง ตอนนี้สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือปัญหาเรื่องการคืนเงิน

การหาเงินเป็นงานที่ต้องใช้ฝีมือ จะประดิษฐ์อะไรออกไปขายเหมือนในนิยายรึ? หนึ่งคือเกี่ยวข้องกับคุณสมบัติในการค้าขาย ใช่แล้ว การทำธุรกิจในสมัยโบราณไม่ใช่ว่าไม่มีข้อจำกัด เช่น หากต้องการจะเข้าไปค้าขายในตลาด จะต้องได้รับ “ทะเบียนการค้า” ก่อน ทะเบียนการค้าก็เหมือนกับทะเบียนทหาร จัดอยู่ในประเภททะเบียนชั้นต่ำ เมื่อเข้าสู่ทะเบียนการค้าแล้ว โดยพื้นฐานแล้วก็เท่ากับตัดช่องทางการเลื่อนสถานะทางสังคมไปแล้ว อย่างไรก็ตาม พ่อค้าใหญ่ที่ไม่ได้ “ตั้งร้านขายในตลาด” หรือขุนนางใหญ่ที่ควบคุมธุรกิจอยู่เบื้องหลังก็ไม่ต้องถูกจำกัดโดยทะเบียนการค้า แต่ประเภทแรกต้องใช้ทุนทรัพย์ ประเภทหลังต้องใช้สายเลือด

ถ้าหากหวังหยางเป็นชนชั้นสูงจริงๆ แค่สถานะนี้ก็มีสิทธิ์ได้รับการยกเว้นภาษีแล้ว สามารถใช้สิทธิ์นี้ร่วมมือกับพ่อค้าได้ คือให้พ่อค้าโอนสินค้ามาอยู่ใต้ชื่อของเขาเพื่อหลีกเลี่ยงภาษี รอให้การค้าขายเสร็จสิ้นแล้วค่อยแบ่งส่วนแบ่งให้เขา วิธีนี้ถึงแม้จะดูเสียเกียรติไปหน่อย แต่ก็พอจะหาผลประโยชน์ได้บ้าง น่าเสียดายที่สถานะของเขาเป็นของปลอม ไม่มีเอกสารใดๆ มาพิสูจน์ อีกอย่างหวังหยางเพิ่งจะมาถึงที่นี่ ชั่วขณะหนึ่งยังคิดไม่ถึงวิธีที่เกือบจะเป็น “การหาเงินนอกลู่นอกทาง” แบบนี้

สองคือเวลามีจำกัด มีเวลาเพียงสามวัน ซึ่งไม่ว่าจะสำหรับการโปรโมตสินค้าหรือการเปิดตลาดล้วนเร่งรีบเกินไป ไม่ต้องพูดถึงว่าจะต้องคิดประดิษฐ์อะไรขึ้นมาอีก! ถึงแม้เขาจะเรียนจบปริญญาเอก แต่เขาเรียนปริญญาเอกสาขาวรรณคดี! ให้เขาแสดงฝีมือด้านวรรณกรรมเขาย่อมไม่ยอมแพ้ใคร แต่ถ้าให้เขาสร้างแก้วหรือถลุงเหล็ก นั่นก็เป็นการประเมินเขาไว้สูงเกินไปแล้ว

รอให้ผู้ใหญ่บ้านจางนำพู่กันหมึกและกระดาษมาส่ง หวังหยางก็เริ่มเขียนตัวอักษร เขียนได้เร็วมาก เนื้อหาเป็นสิ่งที่เขาได้ไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าแล้ว เขียนเสร็จก็นั่งลงบนเตียงดินถามเฮยฮั่น: “เงินหนึ่งหมื่นสามพันสองร้อยเหรียญซื้ออะไรได้บ้าง?”

“ซื้ออะไรขอรับ?” เฮยฮั่นงุนงง “ข้าไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน ไม่ค่อยรู้เรื่องราคาของ ความหมายของข้าคือ เงินหนึ่งหมื่นนี้มันเยอะมากรึ? สำหรับพวกคนรวยแล้วนับว่าเป็นเงินก้อนใหญ่หรือไม่?”

ที่แท้คุณชายหวังคนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินหนึ่งหมื่นมีค่าเท่าไหร่! ไม่รู้แล้วยังกล้าลงชื่อค้ำประกัน ช่างกล้าหาญเกินไปแล้ว! แต่แบบนี้ก็ดูเหมือนคนที่มีเงินเยอะจริงๆ

เฮยฮั่นเกาหัว: “สำหรับข้าน้อยแล้ว ต่อให้ขายตัวข้าเองก็ยังไม่ถึงหมื่นเหรียญ! แต่สำหรับคนรวยแล้วก็คงจะไม่เท่าไหร่กระมังขอรับ สร้างบ้านกระเบื้องที่กว้างหน่อยสักหลังก็ต้องใช้เงินหนึ่งถึงสองหมื่น”

“ดี” หวังหยางครุ่นคิด คำพูดของเฮยฮั่นทำให้เขาสบายใจขึ้นบ้าง อย่างไรเสียถ้าหากเงินหนึ่งหมื่นแม้แต่คนรวยยังเอาออกมาไม่ได้ อัตราความสำเร็จของแผนการของเขาก็จะลดลงอย่างมาก

แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง! แต่เป็นอะไรที่ไม่ถูกต้องเขาก็บอกไม่ถูก เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิดไม่ออกว่าความรู้สึกไม่ถูกต้องนี้มาจากไหน จึงได้แต่พักความสงสัยนี้ไว้ก่อน ตั้งสมาธิคิดแผนการหาเงิน

อาอู่โผล่หัวเล็กๆ เข้ามาจากนอกห้อง: “คุณชายคิดวิธีหาเงินได้แล้วรึ?” หวังหยางพยักหน้าแล้วก็หลับตาลง เริ่มครุ่นคิดพิจารณาในหัว อาอู่เดินเข้ามาในห้อง นั่งยองๆ อยู่บนพื้น ค่อยๆ ทำความสะอาดรองเท้าฟางให้หวังหยาง หลังจากหวังหยางเข้ามาในค่ายทหารแล้ว เสื้อผ้าทั้งตัวก็เปลี่ยนเป็นของนายกองเซยียทั้งหมด มีเพียงรองเท้าที่เนื่องจากขนาดไม่พอดี จึงยังคงสวมรองเท้าฟางคู่เดิมที่อยู่บนเท้าตั้งแต่ตอนที่ทะลุมิติมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังหยางลืมตาขึ้นมาถามเฮยฮั่น: “เสื้อผ้ากับรองเท้าที่ดีหน่อยสักชุด ที่พอดีกับข้า ต้องใช้เงินเท่าไหร่?” มีเรื่องที่ถามว่าเงินหนึ่งหมื่นมีค่าเท่าไหร่มาก่อนแล้ว คำถามนี้จึงไม่ได้ทำให้เฮยฮั่นตกใจมากนัก อีกอย่างบุตรหลานตระกูลใหญ่หลายคนในบ้านก็สามารถทำเสื้อผ้าเองได้ ไม่จำเป็นต้องไปซื้อที่ถนน ดังนั้นถึงแม้หวังหยางจะไม่รู้ราคา ก็ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ

“ปกติแล้วคุณชายสวมเสื้อผ้าแบบไหนขอรับ?”

“เจ้าไม่ต้องถามข้า ขอเพียงแค่เป็นแบบที่บุตรหลานชนชั้นสูงทั่วไปสวมใส่ก็พอแล้ว” นี่ก็ทำให้เฮยฮั่นลำบากใจแล้ว เขาไม่เคยเห็นบุตรหลานชนชั้นสูงคนอื่น ไม่เคยไปร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป แต่ราคาผ้าเขาก็พอจะรู้บ้าง: “เรื่องนี้ข้าน้อยไม่ค่อยทราบเท่าไหร่ แต่ผ้าที่ดีหน่อย อย่างไรเสียก็ต้องเจ็ดแปดร้อยเหรียญต่อพับ ทำเป็นเสื้อผ้าแล้วอาจจะถึงพัน...”

“ให้เป็นสองพันเหรียญไปเลยแล้วกัน” หวังหยางเพิ่มราคาขึ้นไปอีกเท่าตัว ให้ตายสิ! สองพันเหรียญ! นั่นคงจะซื้อผ้าไหมได้แล้วกระมัง! เฮยฮั่นแอบคิดในใจ

หวังหยางเอ่ยปากถามโดยตรง: “ข้าต้องการเงินสองพันเหรียญ เจ้ารวบรวมได้เท่าไหร่?”

“สอง...สองพันเหรียญ!” พ่อลูกสองคนต่างตกใจไปตามๆ กัน “คุณ...คุณชาย ท่าน...ท่านจะซื้อเสื้อผ้ารึขอรับ?” เฮยฮั่นอ้าปากค้าง ไม่คาดคิดเลยว่าคุณชายจะไม่คิดเรื่องเงินก่อน กลับคิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน!

“ใช่ ยังต้องซื้อเสื้อผ้าดีๆ ด้วย ทำไมล่ะ เสียดายรึ?” หวังหยางถามเล่นๆ สายตาของเฮยฮั่นแน่วแน่ขึ้น กล่าวอย่างจริงจัง: “คุณชายพูดอะไรเช่นนั้น—”

พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง อาอู่ตัวน้อยก็ทิ้งรองเท้าฟางลง แล้ววิ่งออกไป เฮยฮั่นเดาว่าลูกสาวคงจะโกรธที่คุณชายหวังไม่คิดเรื่องสำคัญ กลับคิดจะยืมเงินไปซื้อเสื้อผ้า สีหน้าค่อนข้างเขินอาย: “เด็กไม่รู้ความ ข้าน้อยจะไปสั่งสอนนางเดี๋ยวนี้! เมื่อวานคุณชายช่วยชีวิตอาอู่ไว้ ก็เท่ากับช่วยชีวิตข้า! คุณชายจะขออะไรข้าก็จะทำตาม!” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กัดฟันกล่าว: “ที่บ้านข้าน้อยยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ขายของอีกหน่อย น่าจะรวบรวมได้สักสามร้อยเหรียญ...”

“ห้าร้อยเหรียญ!” อาอู่ตัวน้อยวิ่งกลับเข้ามา ในมือถือปิ่นปักผมอันหนึ่ง “ทำไมถึงมาอยู่ที่เจ้านี่!” เฮยฮั่นเห็นปิ่นปักผมก็ตกใจอย่างมาก

“หลังจากที่นางนั่นกลับมา ข้ากลัวว่านางจะหนีไปอีก ก็เลยแอบซ่อนเครื่องประดับชิ้นนี้ไว้ ที่อยู่ในกล่องไม้ของนางจริงๆ แล้วคือตะเกียบ!” อาอู่ตัวน้อยหัวเราะลั่น “น่าเสียดายที่กำไลหยกคู่นั้นมันเด่นเกินไป ไม่อย่างนั้นข้าก็คงจะสับเปลี่ยนมันไปด้วยแล้ว!”

หวังหยางถามอาอู่อย่างสงสัย: “ข้าไม่คิดหาวิธีคืนเงิน กลับมาขอเงินพ่อเจ้าไปซื้อเสื้อผ้า เจ้าไม่โกรธรึ?” อาอู่ทำหน้าจริงจัง: “อย่างแรก เงินก้อนนี้เดิมทีก็ไม่ใช่คุณชายเป็นคนติดหนี้ เมื่อวานคุณชายช่วยพวกเราออกหน้า ผ่อนผันไปอีกสามวัน ก็ถือว่าเป็นความเมตตาอย่างยิ่งแล้ว ต่อให้คืนไม่ได้ พวกเราก็ขอบคุณท่าน จะไม่โกรธท่านหรอก”

“อย่างที่สอง คุณชายช่วยพวกเรา พวกเราก็ต้องตอบแทนบุญคุณ มีแต่ผู้ใหญ่บ้านตาแก่สารเลวคนนั้นแหละที่เอาแต่ใช้ให้พ่อข้าทำงานให้เปล่าๆ แล้วไม่ให้อะไรเลย! ถึงแม้สองพันเหรียญจะเยอะไปหน่อย แต่พวกเราก็ยังต้องพยายามรวบรวมให้ได้!”

“อย่างที่สาม” อาอู่ตัวน้อยพูดถึงตรงนี้ก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ข้าว่าคุณชายต้องการเงินไม่ใช่เพื่อจะใส่เสื้อผ้าดีๆ แต่เกี่ยวข้องกับการคืนเงิน พ่อเคยบอกว่า อยากจะได้ผลผลิต ก็ต้องยอมเสียสละ เงินสองพันเหรียญของพวกเราคือการเสียสละ เสื้อผ้าดีๆ ของคุณชายก็เป็นการเสียสละเหมือนกัน!”

หวังหยางกับเฮยฮั่นต่างก็ฟังจนหน้าตาประหลาดใจ หวังหยางยิ้มให้เฮยฮั่น: “เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ข้าตอนเด็กๆ ยังไม่ฉลาดเท่านี้เลย”

“ธิดาแห่งครัวเรือนทหาร ฉลาดเล็กน้อย จะไปเทียบกับคุณชายได้อย่างไร” ปากของเฮยฮั่นถ่อมตัว แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ อาอู่ตัวน้อยเชิดหน้าขึ้น อย่างภาคภูมิใจ หวังหยางแกล้งเธอโดยกล่าวว่า: “ไม่แน่ว่าข้าไม่ได้คิดจะช่วยพวกเจ้าคืนเงิน เพียงแค่อยากจะใส่เสื้อผ้าดีๆ”

“ท่านไม่ทำหรอก! ถ้าหากท่านไม่คิดจะช่วยพวกเรา เช้านี้ก็คงจะไปแล้ว”

หวังหยางแสร้งทำเป็นลึกลับ ค่อยๆ กล่าวว่า: “เจ้าคิดผิดแล้ว ถ้าหากข้าอยู่ต่อก็เพื่อจะหลอกเงินสองพันเหรียญของพวกเจ้า รอให้หลอกเสร็จแล้วค่อยไปล่ะ?” อาอู่ตัวน้อยราวกับถูกฟ้าผ่า! เห็นได้ชัดว่านางไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้แบบนี้มาก่อน ตาเบิกกว้าง ปากอ้าเป็นรูปตัวโอ แล้วก็ทันใดนั้นก็กระโจนเข้าใส่แขนของหวังหยางเหมือนกบตัวเล็กๆ ร้องไห้โวยวาย: “คุณชายท่านเก่งกาจขนาดนี้! อย่ามาหลอกเงินพวกเราเลยนะ!”