บทที่ 22 เดิมพันของติงจิ่ว

“เหล่าเฮย เจ้ามาได้อย่างไร? เมียข้าที่บ้านกำลังอาละวาดอยู่พอดี คงไม่เชิญเจ้าเข้าไปนั่งแล้วกันนะ” สายตาของติงจิ่วหลบเลี่ยงเล็กน้อย ทั้งสองคนอยู่กองรักษาการณ์อาฉวี่มาด้วยกันห้าปีแล้ว เมื่อคืนที่ตู้ซานเหยียไปที่บ้านเฮยฮั่นเขาก็รู้ดี แต่กลับไม่กล้าโผล่หัวออกไปดูแม้แต่น้อย

“อาจิ่ว ข้ามาขอยืมเงินเจ้าหน่อย” เฮยฮั่นเข้าประเด็นทันที

ติงจิ่วเดาเจตนาของเฮยฮั่นได้อยู่แล้ว ตู้ซานเหยียมาแล้วก็ไป เฮยฮั่นมาก็ต้องมาขอยืมเงินแน่! เขารีบพูดคำแก้ตัวที่คิดไว้ล่วงหน้าออกมา: “ไม่ใช่ว่าข้าไม่ให้เจ้ายืมนะ เจ้าก็รู้ว่าเมียข้าที่บ้านผลาญเงินเก่ง ลูกชายข้าเมื่อไม่นานมานี้ก็ป่วย ข้าเมื่อวานก็ไปเล่นพนันมาสองสามตา มือไม่ขึ้น พ่อตาข้าก็เพิ่งจะรับเกาลัดมาล็อตหนึ่ง ตาแก่นี่ก็ใช่จะเข้าใจอะไร เจ้าก็รู้ ตอนนี้ราคาข้าวขึ้นจนข้าวยังแทบจะกินไม่อิ่ม ใครจะมีเงินเหลือไปซื้อเกาลัดกินกันเล่า...”

ติงจิ่วพล่ามไปเสียยืดยาว สุดท้ายก็ถอนหายใจ: “ถ้าหากเป็นเมื่อสองเดือนก่อนเจ้ามาขอยืมเงินข้า ข้ายังพอจะบีบออกมาได้บ้าง แต่ตอนนี้ไม่มีให้จริงๆ”

เฮยฮั่นพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ: “อาจิ่ว เงินก้อนนี้ไม่ใช่ข้าจะใช้ แต่เป็นคุณชายหวังจะใช้ ถ้าหากเจ้าจะให้ยืม ต่อให้แค่พันเหรียญ ข้าขอรับประกันอย่างแรกว่าจะคืนเงินเจ้าแน่นอน อย่างที่สองคุณชายหวังจะจดจำบุญคุณของเจ้าอย่างแน่นอน”

อาจิ่วตกใจ: “เจ้ายังอยู่กับคุณชายหวังอีกรึ! วันนั้นที่ซอยโซ่วคังอะไรนั่นเจ้าก็เห็นแล้ว! เขาไม่ให้เข้าประตูเลยด้วยซ้ำ! แม้แต่คำเดียวก็ขี้เกียจจะพูด! เจ้าหมอนั่นไม่ใช่นักต้มตุ๋นก็เป็นคนตกอับ! ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าต้องการจะหลอกเงินเจ้าไปใช้! เจ้าอย่าไปหลงกลอีกนะ!”

เขายิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ มองซ้ายมองขวา แล้วก็กดเสียงต่ำลง: “ข้าจะบอกให้นะ หลังจากข้ากลับบ้านแล้วก็ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้อง โจรปล้นคนสกุลหวังแห่งหลางหยา นี่มันเรื่องใหญ่ขนาดไหน? ทำไมเขาถึงไม่ไปแจ้งความ? แถมยังบังเอิญขนาดนั้น บนตัวไม่มีหลักฐานอะไรเลย! ข้าว่าสถานะของเขามีปัญหา ไม่แน่อาจจะไม่ใช่คนสกุลหวังแห่งหลางหยา! ไม่แน่ว่าอาจจะไม่ใช่แม้แต่ชนชั้นสูงด้วยซ้ำ! เจ้าไม่เห็นรึว่านายกองกับอาลักษณ์ของพวกเราก็หลบไปแล้ว? ถ้าสถานะของเขาไม่มีปัญหา พวกเขาจะไปรึ? คงจะประจบประแจงไปนานแล้ว! ยังจะเหลือไว้ให้เจ้าประจบอีกรึ?”

เฮยฮั่นส่ายหน้า: “อันที่จริงแล้วข้าประจบเขา ไม่ใช่เพราะสถานะชนชั้นสูงของเขา”

“คำพูดแบบนี้หลอกคนนอกได้ มาพูดกับข้ามันไม่มีความหมายหรอก” ติงจิ่วไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย

“จริงๆ นะ หรือจะพูดว่าไม่ทั้งหมดเป็นเพราะเรื่องนี้ก็ได้ เขาจะจริงจะเท็จข้าไม่รู้ แต่แค่จากคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับรัชศกหยงหมิง แค่เขาแต่งตัวซอมซ่อ ไม่มีเอกสารรับรองอะไรเลย แต่กลับพูดเพียงไม่กี่คำก็ทำให้หัวหน้าหน่วยกับเสมียนไม่กล้ามองข้าม แค่เพียงไม่กี่ประโยคก็สามารถพลิกสถานการณ์จนหัวหน้าหน่วยฆ่าสองสายลับฝ่ายเหนือที่หันมากล่าวหาเขา ข้าว่าคนอย่างเขาไม่ธรรมดาแน่ๆ” เฮยฮั่นกล่าวอย่างจริงจัง “อาจิ่ว เจ้าลองคิดดูสิ ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นชนชั้นสูงหรือไม่ คนแบบนี้ เจ้ากับข้าทั้งชีวิตคงไม่มีโอกาสได้เจอ ต่อให้เจอ ถ้าเขาไม่ได้ตกยาก พวกเราจะมีโอกาสได้รู้จักรึ? เจ้าไม่ใช่ว่าบ่นอยู่เสมอว่าไม่มีโอกาสได้ดิบได้ดีรึ? ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว ทำไมถึงไม่รู้จักคว้าไว้ล่ะ?”

คำพูดของเฮยฮั่นเหล่านี้ทำให้ติงจิ่วรู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้าง เขาลังเลแล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น...เขาจะยืมเท่าไหร่”

“ไม่ใช่เขายืม ข้ายืม ข้าอยากจะยืมสักพันห้า” เฮยฮั่นรู้สึกว่าไม่ควรจะเพิ่มหนี้สินภายนอกให้คุณชายหวังอีกแล้ว

“พันห้า!” ติงจิ่วเบิกตาโต “ยืมไปทำอะไรเยอะแยะ? สร้างบ้านรึไง!”

“ทำอะไรบอกไม่ได้ อย่างไรเสียก็มีประโยชน์ต่อคุณชายหวัง เจ้าจะให้ยืม ข้ากลับไปก็จะบอกคุณชายหวังว่า นี่เป็นเงินของติงจิ่ว จะยืมหรือไม่ยืมก็แล้วแต่เจ้า”

ติงจิ่วลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ก่อน” แล้วก็กลับเข้าบ้านไป เฮยฮั่นได้ยินเสียงผู้หญิงทะเลาะด่าทอดังมาจากในบ้านของติงจิ่ว

ผ่านไปสักพักใหญ่ ติงจิ่วถึงได้ถือถุงผ้าเล็กๆ ใบหนึ่งออกมา ยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ กล่าวว่า: “ข้าฝืดเคืองจริงๆ มีอยู่แค่ห้าร้อย” เฮยฮั่นคิดว่าห้าร้อยก็ห้าร้อย ยืมได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น

“ดี วันหน้าจะคืนให้เจ้าแน่นอน! หรือจะทำสัญญาดี”

“ทำสัญญาไม่ต้องหรอก แต่เจ้าต้องให้คุณชายหวังรับปากข้าเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร?”

“ช่วยข้าปลดประจำการจากทะเบียนทหาร”

เฮยฮั่นพลันรู้สึกพูดไม่ออก: “อาจิ่วเจ้าคิดอะไรอยู่? เจ้าเอาเงินหนึ่งหมื่นไปหาคนให้ช่วยปลดประจำการจากทะเบียนทหาร เจ้ามีเส้นสายรึไง? เรื่องที่เงินหมื่นยังทำไม่ได้ เจ้าให้ยืมห้าร้อยก็คิดจะทำแล้วรึ?”

ติงจิ่วหน้าด้าน: “ถ้าหากเขาสามารถช่วยข้าปลดประจำการจากทะเบียนทหารได้ งั้นห้าร้อยก็ไม่ต้องคืน! ข้าจะเพิ่มให้อีกสองพันเลยก็ได้!”

“เรื่องมันไม่ได้ทำกันแบบนี้นะ! เจ้ามาใช้เงินปลดประจำการจากทะเบียนทหารอย่างเปิดเผยแบบนี้ จะเป็นใครใครจะไปยอม?! ยังจะเพิ่มอีกสองพัน เจ้าคิดว่าเป็นซื้อของรึไง! ข้าไม่ต้องถามก็รู้ คุณชายหวังต้องไม่ยอมแน่”

ติงจิ่วเบ้ปาก: “เจ้ากลัวว่าเขาไม่มีความสามารถช่วยข้าปลดประจำการจากทะเบียนทหารใช่หรือไม่” เฮยฮั่นก็คิดเช่นนั้นจริงๆ เพราะตนเองเคยพูดเรื่องทะเบียนทหารต่อหน้าหวังหยาง ยังเคยบอกว่าอาอู่เป็นธิดาแห่งครัวเรือนทหาร คุณชายหวังก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ดูท่าทางแล้วอาจจะเกินความสามารถของเขาไปแล้ว ก็ใช่ ตอนนี้ราชสำนักควบคุมเข้มงวด ทะเบียนทหารไม่ใช่ว่าจะปลดกันได้ง่ายๆ

“จะมีความสามารถหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง พวกเรามาพูดกันด้วยเหตุผล ถ้าหากเจ้าใช้เงินหาคนทำเรื่องนี้ ไม่ต้องพูดถึงสองพัน ต่อให้สองหมื่นก็ทำไม่ได้! ถ้าหากเจ้าอยากจะทำ ก็ต้องอาศัยบุญคุณ ในเมื่ออาศัยบุญคุณ เจ้าก็ต้องยอมเสียสละก่อน เจ้าเพิ่งจะให้ยืมห้าร้อยก็มาเรียกร้องแล้ว นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นรึ?”

ติงจิ่วไม่พอใจ: “จะให้มือเปล่าจับหมาป่าขาวได้อย่างไร! ถ้าหากข้าให้เขายืมแล้ว เขาช่วยอะไรไม่ได้เลยล่ะ?”

เฮยฮั่นนึกถึงเรื่องที่ติงจิ่วชอบเล่นพนัน จึงกล่าวว่า: “นี่ก็คือการพนันแล้ว เจ้าจะยอมใช้ห้าร้อยลงเดิมพัน เพื่อแลกกับโอกาส งั้นเจ้าก็ให้ยืม ไม่ยอมก็ไม่ต้องให้ยืม จะลงเดิมพันนี้หรือไม่ ลงมากหรือน้อย ก็แล้วแต่เจ้าตัดสินใจ!” เห็นติงจิ่วยังคงลังเลอยู่ เฮยฮั่นก็หันหลังเดินจากไป

“เหล่าเฮย! เจ้าอย่าเพิ่งรีบสิ ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้ยืมนะ!” ติงจิ่วรีบดึงเฮยฮั่นไว้ “เงินห้าร้อยเหรียญ ให้เจ้าทั้งหมด เจ้าตรวจดูหน่อย กลับไปแล้วอย่าลืมบอกคุณชายหวังว่าเป็นเงินที่ข้ายืมนะ” กลัวว่าเฮยฮั่นจะเอาความดีความชอบไปคนเดียว จึงเสริมอีกประโยคว่า: “รอให้ข้าทำงานเสร็จ ข้าจะไปพบคุณชายหวัง”

หลังจากเฮยฮั่นจากไปแล้ว ติงจิ่วก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของเฮยฮั่น ทันใดนั้นก็วิ่งเข้าไปในบ้าน รีบร้อนไปเปิดหีบ ภรรยาใช้ร่างกายขวางไว้อย่างสุดชีวิต: “เจ้าจะทำอะไร?! เพิ่งจะเอาไปห้าร้อย! ยังจะทำอะไรอีก!”

ติงจิ่วผลักภรรยาออกไป: “จะพนันก็ต้องพนันให้มันใหญ่ๆ! ข้าจะเอาอีกสองพัน!” ภรรยาคลั่งเหมือนจะกระโจนเข้าไปทุบตีติงจิ่ว ร้องว่า: “วันนี้ถ้าเจ้ากล้าเอาไปแม้แต่เหรียญเดียว ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายไปข้างหนึ่ง! ไม่ต้องอยู่กันแล้ว!”

หลังจากทะเลาะทุบตีกันพักหนึ่ง ติงจิ่วก็นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนพื้น ในอ้อมแขนกอดลูกชายที่ร้องไห้จ้า รู้สึกสิ้นหวังในชีวิต เรื่อง “เพิ่มเดิมพัน” ก็เป็นอันล้มเลิกไป ในฐานะผู้ชนะในสงครามครั้งนี้ ภรรยา ในตอนนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็นึกไม่ถึงว่า เรื่องนี้ในภายหลังจะกลายเป็นเรื่องที่สามีนำมาพูดแขวะไปตลอดชีวิต

...

เฮยฮั่นนำปิ่นปักผมไปแลกเงินที่บ้านผู้ใหญ่บ้านได้สองร้อยเหรียญ รวมกับเงินเก็บทั้งหมดของเขาสองร้อยเหรียญและเงินที่เพิ่งยืมมาห้าร้อยเหรียญ รวบรวมได้อย่างยากลำบากเก้าร้อยเหรียญ กำลังจะนำของในบ้านไปแลกเงินอีก ก็ถูกหวังหยางห้ามไว้: “เก้าร้อยกับหนึ่งพันต่างกันไม่มาก อีกอย่างข้ายังมีเงินที่เจ้าให้ก่อนหน้านี้อีกสามสิบสามเหรียญ ก็เอาเท่านี้แหละ พวกเราไปเมืองจิงโจวกันตอนนี้เลย”

อาอู่เงยหน้าขึ้นมา เต็มไปด้วยความคาดหวัง: “คุณชายพาข้าไปด้วยได้หรือไม่ ข้ายังไม่เคยเข้าเมืองเลย!”

หวังหยางคิดว่าครั้งนี้ไปทำธุระสำคัญ พาเด็กไปด้วยไม่สะดวก จึงกล่าวว่า: “ครั้งหน้า ครั้งหน้าจะพาเจ้าเข้าเมืองไปเที่ยว” เห็นอาอู่ก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง หวังหยางในใจก็อ่อนลง: “รอข้ากลับมาจะซื้อขนมมาฝาก”

“จริง...จริงๆ รึ?” อาอู่เงยหน้าขึ้นมาทันที มองหวังหยางอย่างตกตะลึง หวังหยางไม่สามารถเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งว่า ขนม สำหรับเด็กในบ้านคนจนในยุคสมัยนี้มีความหมายว่าอย่างไร

ไม่ต้องพูดถึงบ้านคนจนเลย ต่อให้เป็นบ้านคนธรรมดาก็น้อยครั้งที่จะได้กินขนม นานๆ ทีจะได้กิน ก็กินได้แค่น้ำตาลมอลต์ ไม่สามารถกินน้ำตาลอ้อยหรือน้ำผึ้งได้ น้ำตาลมอลต์ทำจากธัญพืชต่างๆ เช่น ข้าว ข้าวบาร์เลย์ ข้าวสาลีที่นำมาเพาะให้งอก (ในสมัยโบราณเรียกว่า “เนี่ย”) แล้วนำมาเคี่ยว อาอู่ปีก่อนๆ มีเพียงตอนตรุษจีนเท่านั้นจึงจะได้กินขนมอ่อนชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “เจียวหยาถัง” และในปีนี้ราคาข้าวสารในจิงโจวก็พุ่งสูงขึ้นมาก ราคาขนมก็สูงตามไปด้วย ตรุษจีนจะได้กินหรือไม่ยังบอกไม่ได้เลย