บทที่ 223: เรื่องราวสองสามอย่างระหว่างข้ากับแม่นางเซียว

“ร่องรอยแห่งห้องหอแต่โบราณ พู่กันแห่งประวัติศาสตร์มักหลีกเลี่ยง ม่านไข่มุกปิดบังความลับ นักกวีมิอาจพรรณนาได้ครบถ้วน ด้วยว่าห้องหอของสตรีนั้นลึกและสงบ การกระทำล้วนซ่อนเร้น ประตูซ้อนประตูบดบัง เสียงและเงายากจะปรากฏ จึงทำให้หัวใจของโฉมสะคราญ ถูกกักขังอยู่ในความเงียบสงัด กลิ่นหอมที่หลงเหลือเพียงเลือนราง เหลือไว้แต่เสียงสะท้อนแห่งความว่างเปล่า

น่าเสียดายที่การคาดเดาของเหล่าบัณฑิต มักแต่งเติมเกินจริง นักกวีทั้งหลายเขียนเรื่องราวผิดเพี้ยนไปจากความจริง จนบทกวี ‘เทพธิดาแห่งแม่น้ำลั่ว’ กลายเป็นเพียงนิยายในจินตนาการ เหลือเพียงเงาแห่งร่างที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ ‘เทพธิดาแห่งแม่น้ำเซียง’ ถูกเล่าขานอย่างบิดเบือน เหลือไว้เพียงตำนานไผ่ลายว่างเปล่า เหมาเฉียงและลวี่จูก็กลายเป็นเพียงรูปในภาพวาด เทพธิดาและหม่ากูล้วนกลายเป็นภาพมายาใต้ปลายพู่กัน

นี่แหละคือความอยุติธรรมอันแปลกประหลาดที่โลกกระทำต่อหญิงงามทั้งหลาย และยังสะท้อนถึงความคับแคบในวิถีการบันทึกของเหล่านักปราชญ์อีกด้วย ข้าตระหนักดีว่าเรื่องราวในห้องหอของหญิงสาวทั้งแผ่นดิน ยากนักที่จะมีผู้บันทึกไว้อย่างตรงไปตรงมา ดังนั้น ข้าจึงเขียนชีวประวัติของสหายข้า แม่นางเซียว เพื่อยืนยันว่าทุกสิ่งเกี่ยวกับนางสามารถตรวจสอบได้ คำกล่าวมิใช่สิ่งเลื่อนลอย ใจของนางบริสุทธิ์ดุจกล้วยไม้ มิได้มีเพียงพรสวรรค์ทางบทกลอนเท่านั้น หากยังมีแผนการอันยิ่งใหญ่ และแท้จริงแล้ว... มีปณิธานในการปกครองบ้านเมืองด้วยเช่นกัน”

เซียวเป่าเยว่โกรธจนตัวสั่นเทา แม้แต่ปลายนิ้วก็บีบจนขาวซีด!

เจ้าโจรชั่วผู้นี้เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้อื่นไม่เชื่อในเนื้อหาของหนังสือ ก็ได้ปูทางไว้เสียยืดยาว เน้นย้ำว่าตนเองจะไม่คาดเดาแต่งเรื่องขึ้นมาเอง! ทั้งยังจงใจลวงตาผู้คน ชักนำให้เกิดจินตนาการ ถึงกับกล่าวอะไรว่า "จิตใจของโฉมสะคราญ ถูกกักขังลึกอยู่ในห้องหอ"!