บทที่ 224: เกมคนขลาด

แววตาของเซียวเป่าเยว่ค่อยๆ มืดมนลง:

“ที่แท้เจ้าก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อกำจัดหลิวอิ๋นเท่านั้น แต่ยังตั้งใจแสดงให้ข้าดูด้วยสินะ ข้าว่าแล้วเชียว เหตุใดจึงเร่งให้ข้าสั่งสำรับจากเหลาเซียงเสวี่ยตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็เพราะกลัวว่าข้าจะไม่ทันได้เห็นละครฉากเด็ดของเจ้าใช่หรือไม่...”

หวังหยางยิ้มเล็กน้อย:

"ละครฉากดีๆ โด่งดังไปทั่วจิงโจว ยังจะกลัวแม่นางเซียวไม่รู้รึ? หลักๆ คืออยากจะกินเหลาเซียงเสวี่ยแล้ว"

เซียวเป่าเยว่ไม่เชื่อ "อยากจะกินเหลาเซียงเสวี่ยจะไม่สั่งเองรึ?"